عذر می خواهم، شما بار چندمتان است که زندگی می کنید؟

《همه ی ادم ها اولین بارشان است که در این دنیا زندگی می کند》

من معمولا ادمی نیستم که با هر کسی گرم بگیرم ولی بعضی از ادم ها عجیب من رو به سمت خودشون می‌کشانند جوری که دوست دارم هر جور شده سر صحبت را باز کنم که اکثرا هم موفق نیستم :_)

این جمله را هم یکی از همین افراد به من گفت، همون خانم میان ساله که هر شنبه دوشنبه ها سوار اون اتوبوس قرمزه ی ساعت ۳ میشه!بگذریم ...

این جمله من را مجبور به ساعت ها فکر کردن کرد، اگر بخواهیم خیلی دست بالا حساب کنیم ۱۰۰ سال زندگی می کنیم و کلا ۹۲ سالش را به یاد می آوریم (البته اگر تا صد سالگی دچار فراموشی نشویم!)

اولش آدم با خودش میگه کو تا ۱۰۰ سالگی ولی ما حتی توی ۱۰۰ سالگی هم اشتباه می کنم این نشون میده که ما چقدر عمر کوتاه و در عین حال بلندی داریم !

عمری بلند و خارج از تحمل ما و عمری کوتاه برای یاد گرفتن همه چیز و اشتباه نکردن!

به نظرم اشتباه کردن چیز خوبیست حداقل به زندگی تنوع می دهد همیشه که نباید زندگی باب میل ما باشه بعضی مواقع هم لازمه قشنگ بخوره توی برجکمون تا از کار های درستمان لذت بیشتری ببریم !

ولی...

ولی بعضی از آدم ها چرا همیشه سعی می کنند که بگویم ما بی نقصیم و ما اصلا اشتباه نمی کنیم؟ مگه اشتباه کردن بخشی از شیرینی زندگی کردن در این دنیای عبوس نیست ؟

کمی شل تر بگیر عزیز جان به خدا که اتفاقی نمی افتد ! آخه همه ی ما اولین بارمان است که در این دنیا زندگی می کنیم !

اگر روزی کسی از تو پرسید که 《ببخشید،شما بار چندمتان است که زندگی می کنید؟》راحت باش و بگو بار اولم است، به خدا که کسی قرار نیست مسخره ات کند همه ی ما اولین بارمان است که در این دنیا زندگی می کنیم و همه ی ما حق اشتباه کردن داریم:)