میگن که همیشه اون حرفی که اول صبح و بعد از بیدار شدن می شنوی بیشترین تاثیر را روی تو و روزت دارند ! و این حرف ها را فقط می توانی از زبان یک انسان خوب و ارزشمند در زندگی ات بشنوی !
من سعی می کردم که آدم خوبی باشم برای خیلی ها!
چون دوست نداشتم کسی سرم غر بزند و هزاران دلیل دیگر ولی حالا دیگه اصلا مهم نیست!
همه ی انسان ها به دنبال چیز خوب تر هستند حتی توی گل فروشی هم همان گل بهتره انتخاب میشه ما سعی می کنیم که آدم خوبی باشیم تا توسط همان آدم بد انتخاب شویم !
معمولا تا به کسی زنگ می زنیم می پرسیم که (خوبی؟) ولی این مفهوم خیلی نسبی نیست؟ بعد هم حتی با وجود هزاران زخم خون ریزی برای پی نبردن شخص پشت تلفن سؤالش را به خودش پاس می دهیم و می گویم (خوب هستم، ممنون شما خوبید؟ خانواده چطورند؟)
و این چرخه ی تمام نشدنی ادامه دارد...
میگن تا جای کسی زندگی نکنی نمی فهمی که چه زندگی سختی داره اما من با این جمله موافق نیستم هر کسی به اندازه ی صبر و تحملش سختی می کشد پس چه خوب است مفهوم سختی را هم نسبی در نظر بگیریم و دست از مقایسه کردن سختی های یکدیگر برداریم ما هیچ وقت درک کاملی از شرایط کسی جز خود نداریم! چه بسا که تحمل سختی های من از تو کمتر باشد و تو فقط در حال قضاوت من هستی! و همه ی اینها به این دلیل است که ما از زندگی هر کسی فقط ویترینش را می بینیم ! یا بهتر بگویم به ما یاد داده اند که همیشه ویترین های زیبا داشته باشیم تا انتخاب شویم...! تا آدم خوبی به نظر بیایم!
اصلا می ارزد؟ این سوالیست که این روز ها خیلی از خودم می پرسم!
به نظرم نه اصلا نمی ارزد که برای انتخاب شدن و برای خوب به نظر رسیدن خود را فدا کنیم...! دنیا هر جور که می خواهی درباره ی من فکر کن از نظر من در نهایت هیچ کس جز خودم برایم باقی نمی ماند و خوشحالی خودم برایم از همه چیز مهم تر است!
