آیا هنوز کسی می‌نویسد؟

در کنار همه مزایای خوبش، فکر می‌کنم یکی از دردسرهای عجیب هوش مصنوعی برای فضاهایی مثل وبلاگستان فارسی این بوده که خیلی از نوشته‌ها را شبیه هم کرده است.

گاهی که مطالب اینجا را می‌خوانم، حس می‌کنم دارم نسخه‌های مختلف یک متن واحد را می‌بینم که فقط کلماتش کمی جابه‌جا شده‌اند. نه آن لکنت انسانی در آن هست، نه آن پیچ‌وتاب شخصی که نشان بدهد این نوشته واقعا از ذهن یک آدم عبور کرده است.

همه چیز درست به نظر می‌رسد، اما همزمان همه چیز به شکل آزاردهنده‌ای نادرست است.

ایده با دو کلیک می‌آید، متن با یک کلیک نوشته می‌شود، ویرایش هم که خودش انجام می‌شود. بعدش نویسنده نمی‌ماند و این سوال ساده و کمی آزاردهنده: خب نقش من دقیقا کجای این ماجراست؟

گاهی با خودم فکر می‌کنم نکند کم‌کم داریم از «نوشتن» به «کلیک کردن» مهاجرت می‌کنیم. و راستش را بخواهید، اگر قرار باشد سهم من از تمام این فرایند فقط همان چند کلیک باشد، دیگر نمی‌دانم باید اسمش را چه گذاشت؛ نویسندگی یا اپراتوری.