دیدید بعضی وقتا پیش خودت فکر میکنی میگی مثلا "من اگه ۱۰ میلیارد داشتم دیگه هیچ غمی نداشتم"؟ من جدیدا خیلی به اینجور چیزا که مربوط به پول و میشه فکر میکنم. همش فکر میکنم همین الان مثلا اگه ۲ میلیاردم داشتم با تلاش خودم چه کارا که باهاش نمیکردم. ۱۰ میلیارد پیش کش.
میدونم قیمتا لحظه ای دارن میرن بالا و کلی پیچیدگی داره وضعیت اقتصادی مملکت ولی به قول قدیمیا "پول پول میاره". حالا برای جیب خالی من ۲ میلیاردم کلی پوله. اونم پول یکجا. حداقل یه خونه ۸۰ متری میتونم باهاش بخرم خیالم راحت شه.
متاسفانه من یا خیلیای دیگه مثل من اون پول اولیه رو که بشه سرمایه کار و زندگی و افزایش ثروت رو هیچوقت نداشتیم. البته خیلی از آدمایی که وضع مالی خوبی دارن هم پولدار به دنیا نیومدن ولی خب حتما تو زندگیشون موقعیت هایی دست داده که تونستن آدمِ ثروتمندِ امروز بشن. موقعیت هایی که دیگه تو این دور و زمونه پیش نمیان. پس الان اکثر آدم های پولدار جامعه پولشون از نسل های گذشتشون بهشون رسیده که این فکر اقتصادی و مدیریت گذشتگانشون هم صدالبته جای تقدیر داره. نوش جونشون.
من تو خانواده پولداری بزرگ نشدم. شاید بتونم بگم یه خانواده متوسط به پایین از نظر اقتصادی بودیم. همین قدر بگم که هیچوقت نتونستیم یه ماشین بخریم. حتی یه پراید یا پیکان. و شاید دلیل اینکه علاقه ای به خرید ماشین ندارم و حال و حوصله رانندگی ندارمم همینه. فقط یه گواهینامه گرفتم محض احتیاط.
ولی بزرگترین موهبتی که نصیبم شد این بود که خانوادم واقعا مشوقم بود تو هر چیزی که علاقه داشتم. با همون درآمد کم هیچوقت تو زمینه تحصیلی کم و کسری نداشتم. نتیجشم شد تحصیل در رشته مورد علاقم و رسیدن به شغل مورد علاقم و البته یه حقوقِ کم اما آبرومندانه که زندگیم باهاش میچرخه.
اینارو گفتم که بگم از موقعیت و شغل و درآمدم هرچند کمه نسبت به خیلی از مشاغل، ناراضی نیستم ولی باز همیشه به خودم میگم اگر وضع مالی بهتری داشتیم شاید خیلی از سختیایی که تو زندگی کشیدیم الان برای من و خانوادم خاطره نبود. شاید مسیر بهتری میتونستم برای زندگی و آیندم انتخاب کنم و کلی شاید دیگه.
ولی یه چیزیو مطمئنم. در کل اینکه دستت تو جیب خودت باشه و به قولی خودساخته🤌 باشی خیییلیییی حس خوبی داره ولی سختیای زیاد و تاثیرات بدی رو ذهن و روحیه آدم میزاره که همیشه باهاته.
و اما در مقابل داشتن ساپورت مالی تو زندگی و اینکه خانواده پولداری داشته باشی شاید حس عزت نفس آنچنانی نداشته باشه که خودساختگی به آدم میده ولی در عوض زندگی آروم و راحتی برای آدم فراهم میکنه و آدم بیشتر میتونه اونجوری که میخواد بدون دغدغه مسیر زندگی و علایقش رو دنبال کنه.
نظر شما چیه؟ شما کدوم رو ترجیح میدید؟
شما کدوم رو ترجیح میدید؟
