هر روز صبح که بیدار میشم اولین چیزی که به ذهنم میاد اینه که برای چی باید بیدار شم؟ چه هدفی برای خودم دارم که بخوام برای رسیدن بهش از جای خودم بلند شم، آماده شم و تلاش کنم برای رسیدنش؟ خب تنها جوابی که به ذهنم میاد یک کلمه ست درواقع! "هیچی!" ... تقریبا از همون بچگی هدفی برای خودم نداشتم یعنی نه اینکه نخوام هدف داشته باشم یا تنبلی کنم! مسئله اینه که من نمیدونم به چی واقعا علاقه دارم! زندگی من تقسیم شده به قسمتای کوچیکی که هر دفعه به یه چیزی علاقه پیدا کردم و تا نیمه راه دنبالش رفتم و نیمه کاره ولش کردمُ رفتم سراغ موضوع بعدی! نیمی از این نیمه ها تصمیم خودم و نیمه دیگه اون شرایط محیط و جو زدگی بوده! حتی الان که دارم این نوشته رو می نویسم دلم می خواد نیمه کاره ولش کنمُ برم دنبال یه چیز دیگه! شدم پر از نیمه ها .. نیمی از این نیمی از اون. مشکل بزرگتری که هست اینه که حتی کارایی که برای خلاص شدن از این وضعیت باید انجام بدم هم نیمه کاره ول می کنم. شاید باید اسم خودمو بزارم نیمه ... نمی دونم ولش کن اصلا ...
