برچسب.
از اینکه خودم به خودم برچسب بزنم بدم میاد،مثلا از اینکه بگم من فمنیستم،من نیهیلیستم بدم میاد.از آدمایی هم که ادعا میکنن یه چیزی هستن ولی واقعا اون نیستن بدم میاد!
من تا زمانی که مطلقا و بصورت صد در صدی چیزی نباشم نمیتونم راجع به چیزی ادعایی بکنم،بعد چجور یه سری آدم میان و ادعا میکنن چیزی هستن که نیستن و تازه راجع بهش موضع گیری هم میکنن،بسه بابا بیا پایین سرمون درد گرفت.اینکه بصورت پی در پی ویدیوهای شیما کاتوزیان رو دنبال میکنی معنیش این نیست که فمنیستی!ابله!
امید.
من خیلی انسان امیدواری هستم.شاید در پستهای قبل راجع به ناامیدی حرف زدم ولی دروغ گفتم!اون یه حس آنی بوده که بهم دست داد.اولین لحظهای که احساس ناامیدی دارم یه چراغی روشن میشه که نمیدونم کجاست ولی میتونم حسش کنم و اون لحظست که میفهمم من ناامید ناپذیرم.من فقط در یک مورد خودم رو خیلی ناامید کردم و نمیتونم منکرش بشم اونم مبحث کنکور بود.که ریدم توش.ولی بعدش خودمو قانع کردم که حتما حکمتی توش بوده که من به اون چیزی که میخواستم نرسیدم.
عشق.
من عاشق عشقم و به عشق خیلی بها میدم.من بین هر دو راهی که باشم عشق رو انتخاب میکنم.مثلا عشق یا ثروت؟عشق.
اگه بدونم فرصتی برای عشق و عاشق شدن دارم حاضرم سالها منتظر بمونم بدون اینکه هیچ کار دیگهای بکنم،عشق تنها چیزیه که میتونی پاش بمونی و براش بسوزی و تنها چیزیه که تو رو زندهتر از هر زمان دیگهای نگه میداره.
روی ثروت و علم و موفقیتت کنترل داری یا حتی اگه کنترل نداشته باشی و از دستشون بدی بازم میتونی با تلاش کردن بدستشون بیاری.
ولی عشق اینشکلی نیست تو هیچ قدرت و کنترلی روش نداری اگه از دستش بدی دیگه دادی.مشخصه که هیچ روش و فرمولی برای رسیدن بهش نداری,همینشم جذابه.
