امشب

من روزها و روز ها را سپری کردم به امید اینکه عادی شود

به هر چیز که دستم رسید چنگ زدم

به هرکسی که رسید متوسل شدم

من به ابتذال و کثافت

من به هرچیز والا و مقدس

من به مذهب،به دروغ ،به حقیقت،به خشم و به آرامش

من به شور، به عشق، به باور،به خاطره،به رویا ،به جهان و فلسفه

من به کتاب،به شعر، به روزنامه

من به قلم،به وبلاگ کوچکم،به نوشتن حین غم و رنج

من به عروسک کوچکم که از کودکی تلقین کرده بودم زنده و بیدار است

من به هرکس که در آغوشش جا شدم،به هرکس که دستم به قلبش رسید،به هرکس که راه نجات را بلد بود

من به صدای مرضیه،به ویگن ،به آواز بنان،من به غمگین ترین نواهای آن زن گیلک

من به گیلان،من به جرعه جرعه ی گیلان عزیزم،من به حیاط کوچک پشت خانه ،من به دریا و به گریستن با صدای بلند کنار قلعه رودخان

من به رودسر ،به لاهیجان، به رودبار، ماسال و املش و انزلی

به بوی باران،به طعم گیلاس،به خاک،به پاییز و زمستان

به ریرای ۱۱ ساله که گوشه ی دفتر خاطراتش نوشت «امشب زیادی تاریک است»

من به محبت تمام نشدنی ام که سهم برادر کوچک تر است

من به سیگارم به قهوه های وقت و بی وقتم، به پرخوری و کم خوری،به احمقانه رادیو گوش دادن

به آن صندلی سبز اتاق درمان و خودکار تراپیستم که مدام میجنبد

به کتابهای اورینا فالاچی و شل سیلور استاین در کتابخانه ی قدیمی خاله

من به تک تک آن کابوس ها و رویاها،به قول و قرار هایم،به مسئولیت های ریز و درشتم

من به گذشت و بخشش،به کینه و نفرت،به بغض و حسد

من به دوستانم،به رقص ها و قهقهه های دیوانه وار

من

من

من

من به همه چیز چنگ زدم

من به همه چیز تن دادم

اما چنگ و تنم جان کافی نداشت

چه عیبی دارد که اعتراف کنم قدرتش را نداشتم؟

چه عیبی دارد که بنویسم عادی نشد و هرگز عادت نکردم؟

چه عیبی دارد اگر بگویم زور عادی نشدنش از من بیشتر بود؟

چه عیبی دارد که هنوز ریرای ۱۱ ساله هستم و گوشه ی دفتر خاطراتم مینویسم

«امشب زیادی تاریک است»