امید نمیمیرد. امید، افسانهای سراسر جدال است. و افسانهها، هرگز نمیمیرند.
اگر سکوت را تحمیل میکنید، امید باز هم زنده خواهد ماند. خودتان را تحقیر نکنید. تاریخ، قاضیِ بیرحمیست. شاید خیلی هم عادل نباشد.
سرانجام هر تاریکی، روشناییست و روشنایی ما، حتی اگر مشعلِ سوسوزنی بیش نباشد، از این بهشتِ تاریکِ شما، تنگتر نخواهد بود.
این سکوت تحمیلی، از هزار واژهی آغشته به خون، فریادتر است. پس سکوتم را بشنو و انتظارم را بکش.
بماند به یادگار این ایام...
رازقی، ۰۴/۱۰/۲۶
