سوالی مسخره پرسیده شد؛ اما به طرز مضحکی ذهنم را درگیر کرد و هنوز هم هرازگاهی از آدمهای اطراف میپرسم.
چنان مسخره بود که همین الان هم میخواهم آنرا بنویسم پوزخندی میزنم و به این فکر میکنم که صورت شما که میخوانی چگونه خواهد بود.
سوال به این صورت بود: "ترجیح میدهید توتفرنگیای باشید با عقل انسان؛ یا انسانی با عقل توتفرنگی؟"
احتمالا با خود فکر میکنید که "چه مضحک! این دیگر چهجور سوالیست!"
راستش را بخواهید واقعا به این سوال فکر کردم و حتی با یک دوستی راجع به آن بحث هم کردیم! نتیجه بحث آن شد که؛ ترجیح میدهم آدمی با سطح عقل توتفرنگی باشم... که بسیار دردناک است توانایی فهمیدن را داشته باشی اما هیچ عملی نتوانی انجام بدهی؛ اما نفهمیدن از ابتدا خیلی وجود نخواهد داشت، چه برسد به آنکه دردی هم داشته باشد ، پس من خود تصمیم گرفتم که آدمی با مغز توتفرنگی باشم؛ تا بفهمم، درک کنم...اما حتی کلامی نتوانم بیان کنم که لااقل کسی را به کار دست هدایت کنم و هادی باشم.
سوالی مسخره و بامزه! اینطور فکر نمیکنید؟
تصمیم شما چیست؟ کدام را انتخاب میکنید؟ شاید هم آنچان مضحک است که فکر کردن به آن افت افتخار و غرور را به دنبال دارد!
