امام زمان (عجلالله تعالی فرجه الشریف)، به معجزه همه انبیا مجهز است. صندوقچه قدرت رسولان و پیامبران، به حضرت بقیهالله ارث رسیده است اما قرار نیست ایشان، همه کار اصلاح و انقلاب را با معجزه پیش ببرد. ضمن آنکه اساسا در دوره انبیا نیز معجزه – ضرورتا – ابزار کار اصلی برای هدایت و اصلاح جامعه نبوده است.
معجزه در آن ایام عمدتا وسیلهای برای نشاندادن حق و تمامکردن حجت به افراد مردد بوده است.
در زمان حضرت صاحبالزمان نیز اینچنین خواهد بود.
اگر ایشان قرار بود مأموریت جهانی خود را با معجزه به انجام برساند، پس چرا اینقدر تأخیر؟ همین حالا و چهبسا سالهایی بسیار زودتر - از سال 260 تا امروز - میتوانستند به اذن خدا تشریف بیاورند و کار بشر را به سامان برسانند.
پس ابزار کار حضرت چه خواهد بود؟
ابزار ایشان برای اقامه حق و عدالت، چیزی نیست جز اراده مردم؛ و این اراده جمعی، مبتنی بر شعور و درک و آگاهی رقم خواهد خورد.
بشر در طول مسیر بالندگی خود در کنار ظلمها و ستمها، فترتها و محرومیتها، تنگناها و بلاها، سختیها و خونریزیها، بهتدریج به رشد عقلی کافی خواهد رسید و از پس همگانی شدن آگاهیها و فهمها، خود به این نتیجه خواهد رسید که برای برونرفت از تجربیات منحط جهانی، بایستی به استقبال منجی بشتابد.
درست است که حضرت مهدی (عج) ناچار خواهد بود دست به جنگهای جهانی بزند و با ظالمان و طاغوتها نبردهای خونین داشته باشد اما از سوی قاطبه مردم و حقخواهان مورد استقبال قرار خواهد گرفت؛ مبتنی بر اشتیاق تاریخی و جهانی.
به نظر میآید اندکاندک شاهد آمادهسازی زمینههای عقلی و پذیرش فطری جوامع برای آمدن امام آخر هستیم.
حتی اگر معجزهای باشد
حتی اگر بخواهیم برای امام زمان (عج) یک معجزه پایه و فراگیر در نظر بگیریم همانا «کامل کردن عقل مردم» است؛ آنچنان که در روایت شریف از امام باقر (علیهالسلام) هم آمده است:
إِذَا قَامَ قَائِمُنَا وَضَعَ اللَّهُ یَدَهُ عَلَى رُءُوسِ الْعِبَادِ فَجَمَعَ بِهَا عُقُولَهُمْ وَ کَمَلَتْ بِهِ أَحْلَامُهُم
وقتی قائم ما قیام کند، خداوند، دست او را بر سر بندگان قرار میدهد و از این طریق عقل آنان را جمع میکند و عقلهایشان به کمال میرسد.
