اَهههه. صدای پدافند از یه طرف. شر و ورای توییتر از یه طرف، چرت و پرتای صداوسیما از یه طرف،
همه جا عنایت به احوالمون کردن. خاکستری است دنیا چرا سیاه و سفید؟
یعنی هر چی میخوایم تمرکز کنیم الطافی شامل حالمون میشه.
چقدر باید پولادین بود تا با چنین وضعیتی درست و اوصولی جلورفت؟
کجاست در این دنیای فانی تفاوتی میان هیجان و تفکر؟
