تا چند روز پیش صدای تظاهرات توی گوشمون بود، الانم الله و اکبر.
هر بار که همهمه ای از پنجره به گوشم میخوره، با خودم فکر میکنم نکنه این بار هم خبرای بدی برامون بیارن.
نکنه اورژانس رد بشه، نکنه صدای تیر یا انفجار بلند بشه. نکنه جنگنده از روی سرمون رد شه.
برای من تمام این مردم، هموطن هستند با اختلاف های سیاسی طیف فکری متفاوت.
نمیتوانم پر پر شدن هیچ کدام را تماشا کنم.
این روز ها تنها یک چیز را میخواهم. آرام شدن جامعه و مردم.
مگر میشود ایرانی بود و از دیدن پر پر شدن ایرانی دیگر محزون نشد؟
ایرانی ای که در کشورش و برای کشورش جان میدهد، حتی اگر عقیده ای متفاوت با من داشته باشد، باز هم تغییری در اصل موضوع یعنی ایرانی بودن ایجاد نمیکند. البته این را هم بگویم، با آن هایی نیستم که خارج از گود نشسته اند و میگویند چه کن و چه نکن.
دلم آرامش میان مردم را میخواهد. دلم آرامش قلب این مردم را میخواهد. دلم آرامش ایران و ایرانی را میخواهد.
