عاشق خودمون و وضعیت کشورمون هستم. از یه طرف تهدیدای ترامپ بالا سرمونه، هر لحظه منتظر پایان این سکوت موقتیم، از طرف دیگه اینترنت نداریم که بخوایم به منابع بین المللی دسترسی داشته باشیم .
زلزله و دغدغه آوار نشدن خونه هامون یه وضعیت دیگه .
والا ما که تهران نیستیم اما بمیرم برای دل مردم قشنگ تهرانی.
با تمام وجود عاشق آموزش پرورشم که جدای از تمام اینها، با برگزاری کلاس آنلاین اونم فقط ۲ ساعت در روز و بسته بودن شاد و قطع و وصلی های نت و اینهمه نگرانی و دغدغه دانش آموزا، حتی امتحان نهایی های یازدهم رو کنسل نکرده بچها کمی آرامش بگیرن و تمرکزشون رو بزارن روی یک پایه نهایی، یا میخوان مثل همیشه لحظه آخر اعلام کنن، یا اینکه کلا تو این مملکت زندگی نمیکنن که بخوان شرایط رو بفهمن .
این همه تدبیر فراوان، از کجا میاد؟ واقعا قدردان و سپاسگذار آقایون هستیم.
دم همتون گرم که تو این شرایط سخت، ایرانی هستید و ایرانی میمونید.
دمتون گرم که باتمام این حرفا، خسته میشید اما بازم ادامه میدید .
بهتون افتخار میکنم،
