این مدت احساس میکنم چقدر امور روزمره ام بهم ریخته. اینترنت ملیه و هیچ فیلترشکنی کار نمیکنه.
خواستیم اشتراک بخریم اونم دستمون نرسید . اما دوستان فکر میکردم من چقدر به هوش مصنوعی اعتیاد پیدا کردم که حالا ۲ ماه گذشته و آنقدر احساس نیاز میکنم . رفتم توی مایکت ببینم هوش مصنوعی های در دسترس به کار میان یا نه، متاسفانه چیز خوبی پیدا نکردم اما با خوندن کامنت ها، فهمیدم تنها نیستم، اوضاع من خرابه چون کارم گیره، خیلیا مثل من دلتنگ بازگشتش هستن.گویی افراد زیادی با نبودش شکست عشقی خوردن
اینجور بهتر میشد اگه به جای اینکه مردم اینجوری دنبال این بات و اون بات باشن که باهاش حرف بزنن، غرق در محبت و روابط انسانی بودن.
هر چی فکر میکنم، جوابی پیدا نمیکنم برای اینکه تا کجا میخوایم ادامه بدیم و به کجا قراره برسیم؟
با کمرنگ کردن انسانیت، خوشبختی به ما روی خواهد اورد؟
نظر تو چیه؟
با اینترنت ملی هنوز زنده ای؟
