من آدم نفرت انگیزی هستم.

نه آدم مودبی ام و نه قابل احترام

بیشتر شبیه ارازلی میمانم که معتاد عریان کردن کلامم

اینکه در جایی باشم که ادب از حقیقت پیشی گیرد برایم ممکن نیست

ترجیحا به موازات اجتماع پیش نمیروم و این تنها برد من در این باخت است‌.

چیزهایی که داشتم را دادم و مابه ازای آن همین عزلت را برگزیدم که بیشتر از عسل مزه می‌دهد.

چاره ای نداشتم چون حقیقتا پست فطرتی را بر آداب مشئمزکننده ی اجتماع ترجیح دادم.

بله! وقتی مقابلم می ایستی جز هجوم به خود، چیزی نمی بینی. این هجمه همان برهانی است بر نفرت انگیزی من...