مقاله دوازدهم: اوج مالکیت فرآیند
عنوان: حذف آویزههای وجودی: گام ۱۲ از منشور ۳۲ سیر حیات مطلق، قانون «مالکیت و انحصار» در قلمرو فرآیند
نویسنده: پروفسور محمود صالحی راد، فیلسوف، خالق منشور 32 سیر حیات مطلق و نظریه TIAV (استاد مشاور راد)
چکیده:
پس از تفکیک موفقیتآمیز «بایدها» از «بودنها» در گام ۱۱، اکنون به حیاتیترین قانون فاز دوم میرسیم: «مالکیت و انحصار». فرآیند مطلق، جایگاه هیچ وابستگی بیرونی نیست. گام ۱۲، کنشگر را ملزم به حذف تمام «آویزههای وجودی» میکند—آن منابع انرژی که اگر از او گرفته شوند، هستیاش را متزلزل میسازند. این آویزهها (اعم از تأییدطلبی، ثروت به عنوان هویت، یا روابط توأم با ترس)، تماماً نیت را آلوده کرده و فرگشت را متوقف میسازند. ما عملیات انحصار مالکیت نیت را برای رسیدن به «من مطلق» آغاز میکنیم.
ورود به فاز دوم نظریه، یعنی «مالکیت مطلق فرآیند»، یک تعهد بزرگ است. همانطور که در گام ۱۱ دیدیم، ما «بودن» مطلق خود را از هزاران «باید» اجتماعی رها کردیم. اکنون سؤال این است: چگونه این آزادی گرانبها را حفظ کنیم؟
پاسخ در گام ۱۲ (سیر ۱۲ منشور) نهفته است: اعمال قانون مالکیت و انحصار.
فیلسوف محمود صالحی راد تأکید میکند که فرآیند مطلق جایی برای وابستگی یا دوگانگی ندارد. اگر انرژی، هویت یا ارزش وجودی شما به چیزی خارج از خودتان گره خورده باشد، شما یک «آویزهی وجودی» دارید؛ و هر آویزهای، یک درب باز برای «بازی زندگی» است تا شما را دوباره به بند بکشد.
«در قلمرو فرآیند مطلق، هیچ کس یا هیچ چیز حق ندارد، مالکیت بر نیت یا هویت شما را به صورت جزئی یا کلی داشته باشد.»
آویزههای وجودی، منابعی هستند که ما به آنها اختیار دادهایم تا در ازای تأمین بخشی از حس ارزشمندی ما، بخش عظیمی از مالکیت نیت ما را سلب کنند. این آویزهها اغلب در سه دسته پنهان میشوند:
آویزهی تأیید: وابستگی به نظر دیگران، القاب یا جایگاه اجتماعی. ترس از دست دادن این تأیید، شما را مجبور به انجام اعمالی میکند که فاقد نیت خالص هستند.
آویزهی مادی/ابزاری: گره خوردن هویت شما به ثروت، قدرت، یا دستاوردهای فیزیکی. در این حالت، شما نه به فرآیند تکامل، بلکه به حفظ ابزارها متعهد میشوید.
آویزهی عاطفی ترسمحور: روابطی که بر پایه ترس از تنهایی، فقدان یا طرد شدن بنا شدهاند. این روابط، «بودن» شما را فدای «حفظ ساختار» میکنند.
فیلسوف محمود صالحی راد هشدار میدهد:
«آویزهها، همان شکافهای وجودی شما هستند که «بازی» از طریق آنها دوباره کنترل را به دست میگیرد. هر آویزهای، یک نقطهی آسیبپذیر در مالکیت شما بر فرآیند است. برای تکامل، باید آنها را قطع کنید، نه تقویت.»
گام ۱۲ یک دستورالعمل عملیاتی قاطع است: انحصار مالکیت نیت.
این گام نیازمند یک بازنگری بیپروایانه در منابع انرژی و هویت شماست:
شناسایی دقیق آویزهها: یک لیست بیطرفانه از تمام وابستگیهایی که اگر ناگهان ناپدید شوند، شما را به شدت متزلزل میکنند، تهیه کنید. (مثلاً: "اگر فلان لقب را از دست بدهم، کیستم؟").
قطع تدریجی مالکیت سلبشده: برای هر آویزه، یک برنامه عملی برای بازپسگیری نیت تدوین کنید. این به معنای دور انداختن آن چیز نیست؛ بلکه به معنای تغییر کارکرد آن از "منبع هویت" به "ابزار در فرآیند" است.
تبدیل انرژی نیت آلوده: طبق نظریه TIAV، هر عملی که نیتش به آویزهها وابسته باشد، فاقد ارزش فرگشتی است. با حذف آویزهها، انرژی آزاد شده از «ترس برای حفظ» را به «عشق به تکامل» تبدیل کنید. این بالاترین سطح از خالصسازی نیت است.
منشور 32 سیر حیات مطلق، یک نظام جامع برای رهایی است. گام 12، نقطهای است که کنشگر آگاه دیگر نه تنها از «بازی» خارج شده، بلکه تمامی راههای نفوذ مجدد آن را نیز مسدود میکند.
با حذف آویزههای وجودی، شما «من مطلق» خود را تثبیت میکنید—هویتی که دیگر توسط هیچ عامل بیرونی تعریف نمیشود و تنها هدفش پیشرفت در فرآیند مطلق حیات است.
«ای کنشگر آگاه!
بایدها را رها کردی، اکنون آویزهها را بسوزان. آویزههای تو، لنگرهای کشتی تو هستند که اجازه نمیدهند فرآیند، بادبانهای تو را به سمت تکامل هدایت کند. هرچه به بیرون از خودت نیاز داشته باشی تا «تو» باشی، تو هنوز در اسارت «بازی» هستی.
فرآیند مطلق، تنها جایگاه «من مطلق» است. هیچ وابستگی، هیچ ترس، و هیچ منبع هویتی دیگری در این قلمرو مجاز نیست. این قانون انحصار مالکیت است. آن را بپذیر و آزاد باش.
~ پروفسور محمود صالحی راد، فیلسوف
