بعضی وقتها حس میکنم ما در سایه نفرینی که روی سر این سرزمین افتاده بیتقصیر نیستیم. ما از تمام جهان میخوایم دردمون رو ببینند. دردمون رو درک کنند. متنفر میشیم از کشورها و مردمی که بیتفاوت از درد ما میگذرند. ولی ما خودمون همدلی نداریم. غیر از وقتهایی که فضای مجازی ما رو مجبور کنه.
این روزها پستهای زیادی از اعتراضات زنان افغان میبینم. فضای مجازی کاری کرده که عدهای (به غیر از تعداد محدودی که از ته دل اینطوری بودن) سر جو درباره این موضوع پست بذارند.
همون افرادی که زمانی از ته دلشون میخواستند حتی مهاجران قانونی افغانستانی هم از کشور برند. یادمه توی گروه علوم پزشکی، گروهی که به نسبت دانشجویان باسوادی قرار دارند و انتظار میره موضوع رو متفاوت با عامه مردم ببینند وقتی یکی دو نفر میگفتیم که درسته افراد غیرقانونی رو از اول نباید راه میدادند ولی افرادی هم هستند که کاملا قانونی اومدند و شهروند محترمی هستند و حق دارند از محیط بدی که در اون قرار دارند مهاجرت کنند و چرا باید اونها هم هدف قرار بدیم خودم هم افغانی خطاب قرار دادند. فقط امیدوارم همین آدمها امروز ویدئوهایی که نشون بده درد زنان افغان رو درک میکنند اینستا پست نکنند.
آدمهایی که میگفتند چیتگر نریم پر از افغانستانی شده من حس بدی بهم دست میده. آدمهایی که عامل تمام تجاوزها، تعرضها و ناامنیهای زنان در جامعه رو افغانها میدونستند. آدمهایی که صرف افغانستانی بودن یک فرد رو طرد میکردند و نمیتونستند هیچ چیز دیگهای در اون طرف ببینند. آدمهایی که وقتی از یک ایرانی مثل طناز هم که رفتار بدی داشت بدشون میومد همه جوره سعی میکردند افغان جلوش بدند که عامل بیفرهنگیش رو به ایرانی نبودنش نسبت بدند. آدمهایی که همین الان میبینم توی داروخانه هم با توهین با افغانستانیها برخورد میکنند و پایینتر از خودشون میبیننشون. آدمهایی که کاملا یک روزی به زبان آوردند که ما نژادپرستیم و از افغانستانیها بدمون میاد و عامل ناامنی و بیکاری رو به اونها نسبت میدادند.
واژه نژادپرستی که توی این زمینه همیشه برام خنده دار بوده. ما به عنوان افرادی که به آریایی بودن خودمون افتخار میکنیم، به اینکه از نسل کوروشیم و درک نمیکنیم که در اون جغرافیای وسیع زمان کوروش افغانستان هم جزوی از ایران بوده و عملا نژادپرستی حرف مسخرهایه.
حرفی نیست. تعداد زیادی غیرقانونی بودند و واقعا عامل مشکلات زیادی که اون هم از بی در و پیکر بودن سرزمینمونه که انقدر فیلترهای مهاجرتی مناسبی نداره. ولی ما به مهاجر قانونی و شریفش هم رحم نکردیم هیچ وقت.
رحم نکردیم. دردشون رو ندیدیم. نژادی تحقیرشون کردیم. ولی انتظار داریم کل دنیا با ایران همدردی کنه. درد ایران رو ببینه. درد مردم رو. از اینکه مهاجرت کنیم و نسبت به خودمون نژادپرستانه برخورد بشه ناراحت میشیم. حس ناعدالتی میگیریم.
اما ما چطور چنین انتظاری از مرفهین بیدرد یک قاره دیگهای داریم، وقتی خودمون نمیتونیم آدمهایی که هممرز ما درد مشترک با ما دارند رو درک کنیم. باهاشون محترم باشیم. در برابرشون نژادپرست نباشیم مگر اینکه فضای اجتماعی ما رو وادار به وایرال کردن بیشتر چیزی کنه که قلبا درگیرش نیستیم.
