هویت من

چند روزی بود خیلی در گیر خرید یه دوربین آنالوگ شده بودم بالبته خیلی بی هدفم نبودم و میتونستم آرامشی که از دل لحظه هایی که قراره با این دوربین تصاویری رو ثبت کنم رو حس کنم پیشا پیش.

برای همین این چند روز فقط تمرکزم روی درک دنیای آنالوگ بود و پیدا کردن یه دوربین که بتونه مناسبم باشه..

امروز بالاخره دوربین رو خریدم.

ولی توی این چند روز خیلی حال عجیبی داشتم.پر از اضطراب و مثل همیشه آروم و خوشحال نبودم و دلیلشو نمیدونستم و نقطه ی اوجشم اونجایی بود که وارد پیج اینستاگرامی یه مجموعه عکاسی شدم که پر از مصاحبه های بزرگان دنیای عکاسی بود .نکته ای که تو ذوقم میزد این بود که چندتا از اون آدما سر و وضع پریشانی داشتن شبیه آدمهایی که بیشتر از اینکه به خودشون اهمیت بدن خودشون رو وقف چیز دیگه ای کردن در حالیکه من حس میکنم دریچه ورود هر نوع بخشش محبت زیبایی عشق از وجودمن به این دنیا در اولین پله خود من هستم من نمیتونم چیزی که خودم بهش نیاز دارم رو به دیگری ببخشم . چطور میشه عکس زیبایی آفرید یا با اثری دیگران رو خوشحال کرد درحالیکه این رو از خودم دریغ کرده باشم .این نظم .این زیبایی و...

این احساس منو خیلی سرخورده کرد و اضطرابم رو بیشتر کرد .

امشب با خودم همه چی رو مرور کردم.

چیزی که میتونست آزارم بده هویت گرفتن از یه کار. حرفه و حتی یه علاقه بود .اینکه اونقدغرق یه چیز بشم که اصل ماجرا که خودمم بخوادآسیب ببینه.

من سالهای زیادیه که عکاسی میکنم در حدی که خودم رو خوشحال میکنه .

توی این دوروز شاید بیشترین وقتم صرف جستجو و کار روی پیدا کردن یه دوربین بود و عشق به عکاسی کم کم داشت تبدیل به احساس هویتی میشد برام که منو از لحظه هام دور می کرد.در حالیکه هویت من نه عکاسی و نه موسیقی و نه نقاشی و نه ...

هویت من یه دختره . با یه چهارجوب مشخص که قراره با هر لحظه ی زندگیش با لطافت روبرو بشه لطافتی از جنس اونچیزی که از قلبم میاد نه کم تر .لطافتی که قراره اول از همه به من شادی بده .به من نظم بده و به من عشق بده و بعد از دریچه ی آرامش من به جهان اطرافم سرایت کنه.

مثل آب که هویتش جاری بودنه و نه قطره بودن و نه برکه بودن و نه دریا بودن...ولی گاهی قطرست گاهی برکه و گاهی دریا و گاهی ...آب در هر لحظه آبه حالا در هر موقعیتی قرار بگیره .

هویت آب روان بودن و جاری بودنه

گاهی جاری از دل آسمون گاهی جاری تو دل یه رود و گاهی از دل یه برکه به آسمون میره تا دوباره بباره.. ولی هیچوقت حقیقت وجود خودشو فدای جایگاه ها نمیکنه .هیچوقت جای بودنش رو فدای دریا موندن نمیکنه.فدای برکه موندن نمیکنه .

جاری بودن هویت آبه ... و اونچیزی که از درون قلبم تراوش میکنه هویت من ...

گاهی این تراوش : میشه یه موسیقی قشنگ .گاهی میشه یه نقاشی دلپذیر و گاهی میشه یه عکس زیبا و گاهی میشه یه جمله .یه نگاه و یه متن دلنشین ولی کار جایی خراب میشه که من از هر کدوم از اینا هویت بسازم و شروع کنم به اسیر کردن خودم توی هر کدوم از این تعریف ها.جوری که اصل ماجرا رو فراموش کنم که اونا هستن تا من خوشحال باشم تا من در آرامش باشم تا من به اندازه ی نیازم برای لذت بردن . برای جاری شدن انرژی وجودم ازشون استفاده کنم که نتیجه ی اولیه اش میشه یه هارمونی زیبا از نظم و زیبایی و شوق و حس زندگی که منو احاطه خواهد کرد و از دل این قراره خلق های زیبا اتفاق بیافته چرا که برق زیبا از الماس زیبا بلند میشه.

گاهی حرفی که با گیتار میتونم بگم رو با هیچ قلمی نمیتونم بکشم .گاهی احساسی از درونم رو که با قدم زدن و رقصیدن توی یه روز پاییزی یا بهاری با یه لباس زیبا و یه لبخند روی لب میتونم به این دنیا بیارم رو با هیچ سازی نمیتونم بسازم.گاهی حتی فقط بودنم و حضورم و سکوتم میتونه منو جاری کنه.آروم کنه و به حس زندگی بده بدون هیچ کار دیگه ای و همین قراره دنیا رو بسازه.

من میدونم بزرگترین هنر من لبخندمه .راضی بودنم زیباییم و مراقبتم از خودم و هر چیزی که در اختیارمه و عشقی که از دل همین به این دنیا ساتع میشه

من نفس میکشم .میخندم .قدم میزنم حتی یک پست زیبا رو لایک میکنم و یه قلب زیرش میزارم از روی شوقی که بهم داده.نقاشی میکشم.موسیقی کار میکنم.عکاسی میکنم .اینا جایگاهی هستن که از طریقشون جزیی از من خودشو میتونه رها کنه و لذت ببره و لذت و عشق رو به این جهان بیاره و خوشحالی از دل خوشحالیم زاده میشه و قراره لحظه های من در دل هزاران جایگاه مثل اینها ساخته بشه و در خدمت من باشن تا بهتر خودم رو زندگی کنم تا بهتر خودمو جستجو کنم تا بهتر خودم بشناسم و شاید مشکل از همونجایی شروع میشه که من بخوام خودم رو نادیده بگیرم یا با هرکدوم از اینها یکی بدونم و بجای اینکه خودم رو کل بدونم و اونها رو دریچه ای برای ورود عشق و انرژی از وجودم به این جهان اونها رو کل بدونم و خودم و تمام زندگی و جزیی از اونها و من برای این اینجا نیستم.