امید روزهای پرتنش

گردِ ناامیدی روی افکارم نشسته بود.

احساس کردم دیگر همه‌چیز تمام شده است؛‌ مخصوصاً وقتی همه حرف‌های خاکستری می‌زنند. اما با یک تلنگر، گرد و غبارِ ناامیدی در هوا محو شد.

کسی در گوشم گفت: «وقتی همه از امید به خدا روی برمی‌گردانند، آن‌که امیدش را حفظ می‌کند، قوی و باایمان است.»

امید به خدا 😇

شما این روزها چجوری خودتون رو امیدوار نگه می‌دارین؟