مرگِ زندگی

امروز آخرین ریال گیر کرده در ته حسابم نیز تمام شد. از روز اول قطعی اینترنت می‌دانستم باید خیلی حساب شده هوای این مبلغ کم را داشته باشم، خرید هایم را به هیچ کاهش داده و وعده های غذایی را به یک وعده ی کوچک و ارزان تقلیل دادم و منتظرم این نان ها و حبوباتی که خریده ام نیز تمام شوند. درآمد من کاملا از طریق اینترنت تامین میشود و دارایی ریالی ندارم فقط مقدار کمی پس انداز داشتم که آن نیز به لطف نبود اینترنت آزاد در یک صرافی گیر کرده‌ است. مبلغ ناچیزی‌ست اما تنها دارایی من است که ماه ها روی هم جمعشان کردم تا شاید بتوانم یک گوشی سالم بخرم (ابزار کارم) . حسی می‌گوید که همین روز ها، تحت تاثیر تحریم های جدید، حساب ایرانیان مسدود خواهد شد و این چندرغاز نیز دود شود و به هوا برود‌. و در کنار آن، شغلی که ۵ سال بی وقفه برایش زحمت کشیدم نیز، تبر به ریشه اش بخورد. که البته فدای یک تار موی هموطنانی که این روزها به سوگ و رنجی عظیم تر از این حرفها دچارند‌. این متن را برای ذکر مصیبت شخصی ام نمی‌نویسم؛ این دلنوشته را با گرسنگی آغاز کردم. اینکه به چه سمتی میخواهد برود را نمی‌دانم. کاش میتوانستم شعری جدید آغاز کنم اما در این شرایط بی فایده است‌. من ترجیح می‌دهم به این زندگی ادامه ندهم... من نه بازگشت اینترنت را میخواهم نه هیچ چیز مشروط و اجباری و غرق در سانسور و محدودیتِ دیگر را. به جای التماس کردن برای رسیدن به وضعیت قبلی، ترجیح میدهم خودم نیز در کنار بقیه ی هیزم هایی که در حال سوزاندن زندگی ام هستند بایستم و دبه‌ی بنزین را روی سرم خالی کنم. تمام کودکی و نوجوانی و بزرگسالی من با فقر و سرکوب و خفقان و فریاد و تلاش برای بهبودی سپری شد و بدشانسی پشت بدشانسی و تباهی پشت تباهی، آشنا ترین رایحه ی دنیای من است؛ بویی شیرین که هربار به مشامم میخورد چنان عق ام میگیرد که انگار کسی دستش را تا آرنج توی حلقم فرو کرده باشد. این زندگی به هیچ عنوان ارزش ادامه دادن ندارد‌. صبح امروز به این فکر میکردم که بیایم و اینجا چیزی ضد خودکشی بگویم. حرفهای مثبت بزنم. در چنین شرایطی که همه ی مردم حالشان بد است، دلم میخواست کمی همدرد جلوه کنم و مرحمی باشم برای کسایی که نمی‌توانند این روز های نفس‌گیر را تاب بیاورند. ولی این راهش نیست. قطعا نسخه ی پیچیده شده ی من برای این شرایط نه سازش است، نه صبر، نه راضی شدن به بازگشت به شرایط قبلی و نه فروخوردن خشمی که گریبانمان را گرفته است. مشکل هایی که با آنها درگیریم آنقدر زیاد و چندجانبه هستند که سکوت کردن در برابرشان گناهی عظیم و نابخشودنی ست. من خشمگین و مطالبه گر هستم. و به شما هم پیشنهاد میدهم که ساکت نباشید و شکایت های بی پایان خود را به شکلی جدی و موثر پیگیری کنید و بدانید که این طغیانِ حق طلبی و دادخواهی تنها چیزی ست که برایمان باقی مانده است. حتی اگر معاند و منافق و تروریست تلقی شویم و گلوله های کثیفشان قلبمان را نشانه بگیرند و طناب دارشان، بدنِ ما دردمندانِ از پیش مُرده را میان زمین و آسمان معلق کنند. نباید فراموش کنیم که دیگر هیچ چیزی برای از دست رفتن باقی نمانده است.