انرژی حالتی از ماده هست که پایداره، یعنی از بین نمیره فقط از شکل یا حالتی به حالت دیگر درمیاد، الگوریتم نیز یک رشته کار هست که شامل الگو و ریتم و سرعت انجام شدن کار رو نشون میده. اما این چه کمکی میکنه؟
من متوجه شدم خیلی از انتخاب هام بصورت ناخودآگاه داره شکل میگیره و همیشه هم تکراری هست! مثلا اگه فرض کنیم من یک پسر خوب درس خوان باشم،به احتمال زیاد ممکنه با یک دختر شر که علاقه ای به درس نداره وارد رابطه بشم. یا مثال بارز یک دختری که دنبال ازدواج و ساختن زندگی هست ممکنه گرفتار یک پسر با رفتار های متضاد بشه.
من متوجه شدم چندین عامل برای شکل گیری یک رابطه دخیل است، اول به قسمت الگو میریم: ممکنه من یک فرد داخل یک خانواده باشم که بصورت پیش فرض انتخاب ها از قبل تعیین شده باشه، مثلا ما همیشه فلان غذا فلان رس
توران فلان کار و با فلان آدمها مراوده داریم. دقیقا اون چیزی که من در کودکی دیدم خانواده انجام میده. ممکنه برای خانواده مهم کمک کردن به دیگران باشه یا صرفاً پول عامل مهم باشه! در باطن احساس نیاز به تایید،احساس نیاز به قدرت،احساس نیاز به امنیت و مدل های دیگری که الگو رو شکل میدن! نکته اصلی ترس هاست،ممکنه ترس از طرد شدن برای دختری این باور رو بسازه که اگه من با یک پسر سطح پایین و زشت وارد رابطه بشم اون بهم خیانت نمیکنه!(پس اون دختر وارد اون رابطه میشه و بهش خیانت میشه)
البته مثال های خوب هم هست که طرف وارد رابطه میشه و همه چیز خوب پیش میره, اما بازم از نظر اون دختر شاید اون پسر کسل کننده باشه! پس برگردیم نقطه اول مغز و شبکه عصبی من عادت کرده که الگو های قدیمی رو آشنا و دوستانه صمیمی بدونه و الگو های جدید یا بصورت کلی فیلتر و نادیده بگیره یا کسل کننده یا خطرناک بدونه که در اکثر مواقع فیلتر میکنه و ما اصلا اون فرد مناسب رو نمیبینیم.
زمان یک واحد مجازی فقط برای اینکه ما بتونیم یک هماهنگی در وقت یا ساعت داشته باشیم، درکل این چیزی که داری میبینی یک تصویر بهم پیوسته است، این متن یک رشته بهم پیوسته است، به دیوار خیابون و آسمان نگاه کن اینها یکم تصویر بهم پیوسته است و ساعت موبایل تو چیزی که داره این رو بصورت مجازی متقاطع میکنه.
ریتم رابطه چیه: مثلا من عادت کردم بردم فلان مکان در فلان زمان،در نتیجه من یک محدوده آدم هایی میبینم، که دارای یکسری اشتراکات با من هستند مثلا ادم هایی که در ۹ صبح ملاقات میکنی با آدم هایی که ۱۱ شب می بینی تفاوت های زیادی دارند، اما دونستن این ها چه کمکی میکنه؟
فرض کن تو یک پسری یا دختری میبینیو آشنا میشی؛که دوسال هم بگذره نمی تونی به اون صمیمیت یا رابطه و ازدواج برسی، در مقابل ممکنه یک نفر هم ببینی که طی دو روز تمام قفل های رابطه و خط قرمز هارو حاضر باشی براش کنار بگذاری.
دونستن این ها بهت کمک میکنه که الگوریتم رابطه خودت رو پیدا کنی و کم کم آگاهانه انتخاب کنه، فرض کن الان به اون دختر یا پسر کسل کننده بیشتر زمان میدی تا اون الگو و ریتم جدید خودشونو بهت نشون بدن تا چیز جدیدی کشف کنی! میبینی الان اون آدم کسل کننده یکمی جذاب شد، حالا ببین اون آدم هایی که فیلتر ذهنی میشن چقدر جذاب هستن.
پس من در یک ریتم زمانی مکانی و حالت ذهنی و با لحن سرعت تن صدا با یک نخ نامرئی یک رابطه رو ممکنه شکل بدم، فرضا جایی که یک مهندس با یک ورزشکار میرن متفاوته ،از دیدگاه ورزشکار رفتن به یک محیط اداری پر کامپیوتر میتونه براش ترسناک باشه، در مقابل اون مهندس هم میگه چرا من برم یک جایی که با مشت لگد و تمرینات سخت دارن همو عذاب میدن، درکل اینا هم یک باور مجازی اگه ورزشگار بره جایی که پر کامپیوتره احتمالا یک علاقه مند بهش آموزش دوستانه بده و مهندس اگه بره باشگاه حتما یک رزمی کار با رفتار خیلی دوستانه بهش آموزش بده. اینهارو میگم چون غیر مستقیم مجبورم توضیح بدم.
اما میخواهم به اینجا برسم که با این الگوریتم از قبل ساخته شده ما به اون فرد میرسیم و شروع به صحبت میکنیم و این هم بگم این یک انتخاب از قبل تعیین شدست!
آغاز گفتوگو: سلام چطوری،سلام خوبم،من فلان فیلمو دوست دارم،عه منم فلان فیلمو دوست دارم،جالب شد چقد ظاهرت قشنگه،من فلان کافه رو رفتم خیلی باحاله بیا بریم،عه منم اونجارو بهش علاقه دارم بریم.
ببین ما طی این الگوریتم رسیدم به گفتگو و داریم به نقطه وصل شدن میرسیم اما نکته اینجاست که ما داریم با علایق هم و الگوریتم هم تصمیم میگیریم و لایه زیرین اینجاست که ما برای یک ارتباط کامل یا ازدواج نیاز به همسان بودن آرمان ها و باور ها داریم,مثلا یک پسر که همیشه مسافرت و در دشت جنگل میچرخه،ممکنه یک روز خسته و خونه نشین بشه اما مثلا ممکنه آرمان این پسر کمک کردن و پاک کردن محیط زیست و انرژی گرفتن از جنگل باشه!در مقابل طرف دیگر ماجرا که یک دختر شاید علاقه به تفریح مسافرت داره برای گذراندن روز یا برعکس این فقط مثاله، همه انسانها اثر انگشت متفاوت و شخصی دارند، اما چیزی که هست این الگوریتم رابطه گاهی یک سیستم مخرب هست، برای بازنده نبودن ، گاهی نیاز به تغییر اون داریم.هدف این متن هم همین است،فرای اینکه بفهمی داری چطور انتخاب میکنی و پاسخ به چرا ها، بتونی کم کم با تغییر کوچیک توی این الگو و تغییر کمی ریتم و یا سرعت دادن یا کند کردن به اون نقطه خوب برسی و سوال؛ الگوریتم رابطه من پشتش چیه؟نیاز به درک شدن؟نیاز به تایید؟نیاز به حمایت؟نیاز به اهمیت و خاص بودن است یا ترس از طرد شدن و بی ارزش شدن.
پس هربار الگوریتم تکرار میشه،یک درجه قوی تر میشه،الگوریتم رابطه هم قدرت گرفته از سیستمی که یا ترس هست یا نیاز البته عوامل دیگه هم هستند اما مهم ترین کفه ترازو این دوتاست.
جدای اینکه ما چرا وارد رابطه میشیم یا نمیشیم یک حس هست!ما انسان هستیم ، نقطه بنیادین الگوریتم هم همینجاست من داخل این تصویر اکنون ابدی چه حسی دارم و طرف مقابل هم چه حسی بهم میده و در آخر احساس دیده شدن یا درک شدن داره یا مکانیزم از قبل تعیین شده ای که اونا منو ول میکنن، تاحالا فکر کردی اگه سوال این باشه که یک اتفاق بارها انجام شده سوال جدیدی که باید بپرسی اینه که ،تو چرا اونها رو ول میکنی؟ این سوال تورو به هسته باور میرسونه...
