و من دست لرزان تو را در حین خطاطی زبان مادری ام دیدم... و دیدم چگونه مضطرب میخندی مثل مادرم... روحم روحت را میبیند و چه بگویم دید میزند و ساده لوحانه در باغم آنقدر کلاغ جمع کردم ام شاید روزگاری زاغ سیاهم را با چوب بزنی که زدی... و تو تماس گرفتی و من مثل ندید بدید ها کلمات تو را میبلعیدم و تو آرام نمیشدی و من حرص میزدم که ایندفعه با تو چه شاهنامه ای بسرایم... پسری هستم که لغات زبانش به اغلاط بیشتر شبیه هستند و ببخشید هایی دارد که وقت نمیکنی برای هرکدام جلسه بگذاری به تو بگوید.
از شیرینی نگاه تو به من قسمت من آلبالوهای چیده شده پسران دزد آمریکایی نمک به حرام موذی است و اگر الان تلفن را بردارم و به تو زنگ بزنم نسیم صدای مرا میان حرامیانی که اطرافت داد و صیحه میزنند گم میکنی و سخت پریشانم که تو را دارم در آغوش هر شب ولی دور...
میترسم قسمت من و تو فقط سروصدای کودکانمان در این دنیا باشد خیلی دوست دارم سخت بچه دار شوم... اگر چه سخت دوست دارم شکمت برامده از بچه های من باشد...
دوست دارم کوچک شوم و در میان موهای تو بخوابم و شاید بدتر با هر نفست به داخل ریه ات بروم و بیرون پرتاب شوم مثل تاب بازی بی پایان... برای همه لحظاتم با تو نقشه های رمانتیک و نشدنی کشیده ام... نمیدانم واقعا وقتی به هم رسیدیم چه کنم...
امیدوارم انسان در عصر من و تو فضا را کشف کند... شب بگویم تیلوررر... تیلورررر... نور چشم و دلم... و تو بگویی بله... بگویم سه سالی شده است آشغال های بازیافت نشدنی را دور نریختیم... بریم سفر دور بریزیم...؟ تو بگویی راستی...؟ من آماده سفرم... تو همیشه سه چمدان آماده سفر داری محض احتیاط اگر رگباری سه نوبته سفر رفتیم... ایندفعه کدام ستاره آشغال هایمان را بریزیم... من هم بگویم آلفا قنطورس؟ تو هم بگویی همیشه میگویی من را میبری ویوای سگ بزرگ ولی آخر سر من را میبری ستاره های تیپیکال... من هم نگاهی به سوخت ماشین فضایی مان کنم و بودجه کمم و بگویم باشد... باشد... ایندفعه میرویم وی وای... و تو از جایت بپری و جیغ بکشی مرا بوس کنی و لباست را بپوشی و بچه های قد و نیم قد را به خط کنیم و برویم...
