در وهله اول و آخر نوشتن را دوست دارم. جدای از اینکه مزایای فراوانی دارد.
اینکه دوست داشتن به نوبه ی خود احتمالا شرط کافی نباشد،می تواند گزاره ی مناسبی باشد،اما دلیل دوست داشتنم و حسی که نوشتن به من می دهد را مدت هاست که نمی توانم با هیچ حس دیگری قیاس کنم.
نوشتن، دنیای درونم را جلا میدهد و چه چیزی بهتر از این؟
و برایم مهم نیست که چه چیزی می نویسم؛فقط دوست دارم بنویسم و به قول تتلو نه اینکه نویسنده باشم نه، فقط می نویسم(به زبون خودمونی:دوست دارم هرچی از دهنم در میاد رو بنویسم)
اما فقط دوست داشتن و این که کاری را با احساسم انجام دهم از منطق به دور است. نمیتوانم احساساتم را باور کنم که با من روراست است یا خیر! البته از تصمیمات عقلانی هم چیزی ندیدم!
همانطور که هرلحظه از عمرم کوتاه می شود باورهایم هم تغییر می کنند و بیشتر به احساس و اعتقاداتم مظنون میشوم.
بنابراین،با ثبت افکار، به شکل کلمات و جملات،میخواهم با گذر زمان،متوجه این موضوع شوم که در لحظه ی نگارش این متن،درگیر چه عقاید و احساساتی بوده ام و اینکه آدمیزاد چقدر می تواند نسبت به ساعات،روزها،هفته ها، ماه ها و سال ها ی قبل، نگاهی متفاوت به محیط پیرامونش داشته باشد.
به امید آن روز،که همه ی اعتقادات و باورهایم در همه ی زمینه ها،دستخوش تغییر شوند.
