سالها به ما گفتهاند مدیر خوب کسی است که:
همیشه در دسترس باشد
در جزئیات حضور داشته باشد
همه چیز را شخصاً پیگیری کند
تقویمش پر باشد
این تعریف، محصول سازمانهای قرن بیستم است.
اما مسئله اینجاست: بیشتر این وظایف امروز قابل اتوماسیون هستند.
وقتی فناوری بتواند گزارش بسازد، تحلیل کند، الگو کشف کند و حتی پیشنهاد تصمیم بدهد،
نقش مدیر دیگر «مدیریت جریان اطلاعات» نیست.
نقش مدیر، طراحی آینده است.
تحول یکشبه اتفاق نمیافتد.
اما یک نقطه وجود دارد که بعد از آن، بازگشت ممکن نیست.
۱۴۰۵ برای بسیاری از کسبوکارهای ایرانی همان نقطه است:
فشار هزینه
رشد ابزارهای هوش مصنوعی
رقابت چابکتر
انتظارات جدید بازار
مدیری که هنوز زمانش صرف هماهنگی و پیگیری میشود،
در حال رقابت با سیستمی است که ارزانتر و سریعتر عمل میکند.
در عصر الگوریتم، سه قلمرو حیاتی برای مدیران باقی میماند:
وقتی داده کامل نیست و آینده قطعی نیست.
در فرهنگ، برند، اخلاق و روابط قدرت.
جایی که باید بازار را قبل از دیگران دید.
اگر تمرکز مدیریتی خارج از این سه باشد،
ارزش جایگاه مدیریتی در حال فرسایش است.
Strategic Intelligence Business School
اگر صرفاً یک عنوان باشد، تفاوتی ایجاد نمیکند.
اما اگر تبدیل به «فیلتر تصمیم» شود، میتواند مزیت بسازد.
چارچوب SIBS برای مدیران ۱۴۰۵:
این فعالیت چه تأثیری بر مزیت رقابتی دارد؟
آیا نیازمند قضاوت انسانی است یا فقط پردازش اطلاعات؟
آیا حضور مدیر گلوگاه ایجاد کرده؟
آیا این فعالیت بدون وابستگی به فرد قابل مقیاس است؟
مدیر آینده کسی است که:
حذف میکند
واگذار میکند
اتوماتیک میکند
و زمان آزادشده را صرف تصمیمهای غیرقابلجایگزین میکند
این تغییر ساده نیست.
زیرا بسیاری از مدیران هویت خود را با «مشغله» تعریف کردهاند.
اما در ۱۴۰۵، مشغله نشانه اهمیت نیست.
نشانه طراحی ضعیف سیستم است.
هوش مصنوعی مدیران را حذف نمیکند.
مدیرانی حذف میشوند که نقش خود را بازتعریف نکنند.
SIBS قرار نیست فقط آموزش بدهد.
قرار است استاندارد جدیدی برای تفکر مدیریتی بسازد.
۱۴۰۵ سال مدیران پرکار نیست.
سال مدیران هوشمند است.
