ساعت‌هایی که نقاب از چهره برمی‌دارم

در کنار همدم همیشگی‌ام، «خودِ واقعی»ام را پیدا می‌کنم. نقابی که تمام روز بر چهره‌ام دارم، تا احساساتم را پنهان کنم، کنار می‌رود. در این رهایی، کسی را می‌بینم که در هیاهوی روز گم شده بود؛ خودم را.

وقت‌هایی هست که خسته‌ام از این نمایشِ تمام‌عیارِ روزانه. اما همین که شب فرا می‌رسد، وقتی همه چیز آرام می‌گیرد، «سکوت شب» بهترین همدمم می‌شود. همان‌جاست که به درد دل می‌نشینم و آرامشی را حس می‌کنم که در هیچ کجایِ هیاهویِ روز، یافتنی نیست. آرامشی مثل نسیم ملایمی که در بهار می‌وزد و طراوت می‌بخشد.

«سکوت شب» با حرف‌های نخ‌نما و دل‌سوزانه‌ی بی‌مورد، تسکینم نمی‌دهد. حضورِ بی‌صدای او، و درکش، به من اجازه می‌دهد تا خودم را، همان‌طور که هستم، پیدا کنم. در همین سکوت است که چراغِ راهنمای درونم روشن می‌شود.

#سکوت_شب #خودشناسی #آرامش_درون #خلوت #نقاب