توی وان حمام غوطه ورم و در گرمای مطبوع آب، به لئونارد کوهن گوش می دهم. گوش دادن به آهنگ های کوهن در وان حمام در تنهایی، فقط حس باخت را پر رنگ تر می کند؛ بنابراین با فلش بک و بازسازی تصویرهای گذشته، چاشنی لذت ذهنی را به لذت جسمانی اضافه می کنم...
به معنی لذت بسیار فکر می کنم. مخصوصن در روزهای تنهایی در هجرت... حضور آدم ها چقدر در لذت بردن از زندگی موثرند؟ و هر بار جواب می دهم که خیلی... و بعد باز ذهنم به دنبال راهکاری می گردد تا لذت از دست رفته از داشتن آدم ها را با گزینه هایی که در هجرت به دست آمده اند جایگزین کند ولی ذهنم گول نمی خورد. در نهایت همیشه خودم را در حال غصه خوردن از نبود آدمهای مورد علاقه ام در مسیر زندگیم دستگیر می کنم. تنها راه حل این مشکل فکر نکردن به صورت مسئله است.
دیروز که واتساپ را چک می کردم، پیام دخترخاله ام را شنیدم. لحن صدایش بسیار بسیار نزدیک به لحن پسرخاله محبوب و عشق دوران نوجوانی ام بود. ناخودآگاه حس لذت بخشی از شنیدن صدایش در دلم ایجاد شد و با خودم فکر کردم علی رقم اینکه سالهای زیادی گذشته ولی دوست داشتن همیشه اثرات خودش را دارد. همیشه همان لذت جذاب از به یاد آوردن حس دوست داشتنی که شاید این روزها اصلن وجود نداشته باشد... من آدم خاطره بازی هستم و خاطرات همیشه تاثیر زیادی روی من دارند. عجیب تر اینکه شاید آن آدم روحش هم مطلع نباشد که در ذهن من چنین اثر قشنگی دارد و به نظرم این یکی از زیبایی های ذهن آدمی ست. لذت دو لبه دارد... وابسته به آدم ها و مستقل از آدمها. گاهی بدون حضورشان، درِ تجربه کردن لذت تخته می شود و گاهی نیاز به حضورشان نیست... گاهی فقط کافی ست که از قوه تخلیت استفاده کنی تا لذت زیادی نصیبت شود یا حتی گاهی نیاز نیست کار خاصی انجام دهی، ذهن در حالت اتوپایلوت کار هدایت لذت را به دست می گیرد.
همان طور که آهنگ های کوهن یکی پس از دیگری پخش می شوند، یکی از آهنگ ها به شدت جذبم می کند. صدای زنی که آهنگ کوهن را در اجرای زنده می خواند و کوهن در بعضی قسمتها همراهیش می کند. جملاتی که می شنوم به قدری جذاب هستند که دست آخر دست از تنبلی می کشم و نگاهی به متن آهنگ و ترجمه آن می اندازم. معنی ترانه بیش از آنکه رمانتیک باشد، فلسفی ست یا به نوعی فرمول زندگی:
Oh Crown of Light, oh Darkened One
I never thought we’d meet
You kiss my lips, and then it’s done:
I’m back on Boogie Street
A sip of wine, a cigarette
And then it’s time to go
I tidied up the kitchenette;
I tuned the old banjo
I’m wanted at the traffic-jam
They’re saving me a seat
I’m what I am, and what I am
Is back on Boogie Street
"A sip of wine, a cigarette" این دقیقن همان چیزی ست که وقتی می شنوم چراغ لذت را در ذهنم روشن می کند. تصویر گیلاس شراب و سیگار، لذت عمیقی را در ذهنم روشن می کند و جمله بعد که خود زندگی ست. همیشه بعد از لذت های کوتاه باید به خیابان شلوغ و پر رفت آمد و پر حادثه زندگی برگشت. همان خیابانی که کوهن به عنوان boogie street از آن نام میبرد.
And oh my love, I still recall
The pleasures that we knew;
The rivers and the waterfall
Wherein I bathed with you
Bewildered by your beauty there
I’d kneel to dry your feet
By such instructions you prepare
A man for Boogie Street
Oh Crown of Light, oh Darkened One
I never thought we’d meet
You kiss my lips, and then it’s done:
I’m back on Boogie Street
Boogie street همان جایی ست که صبح ها با اکراه با صدای زنگ گوشی بیدار می شوی و مسیر خانه تا محل کار را طی می کنی، قبض ها را پرداخت می کنی، خرید می کنی، با همکارها و خانواده و دوستان روبرو می شوی و در شلوغی های بسیار یا حتی خلوتی، زندگی روزمره را تکرار میکنی.
خیابان زندگی شاید هیچ جادو و جذابیتی نداشته باشد و همراه با رنج و درد باشد ولی کوهن تلاش می کند تا بگوید که فرصت های کوتاه و جذاب لذت، به خودی خود معنی ای ندارند و بازگشت به زندگی روزمره است که به لحظه های لذت و تجربه های درونی و شاعرانه ما معنا و مفهوم می بخشند و بدون Boogie street، تجربه لذت، معنی و مفهومش را از دست می دهد.
لحظه ی لذت من نیز به پایان رسیده و باید به boogie street خودم بازگردم. از حمام بیرون می آیم و موهایم را خشک کرده و نکرده در تنهایی خانه غرق می شوم.
* "Boogie street" song by Leonard Cohen
O Crown of Light, O Darkened One,
I never thought we'd meet.
You kiss my lips, and then it's done:
I'm back on Boogie Street.
A sip of wine, a cigarette,
and then it's time to go
I tidied up the kitchenette;
I turned the old banjo.
I'm wanted at the traffic-jam.
They're saving me a seat.
I'm what I am, and what I am,
Is back on Boogie Street.
And O my love, I still recall
The pleasures that we knew;
The rivers and the waterfall,
Wherein I bathed with you.
Bewildered by your beauty there,
I'd kneel to dry your feet.
By such instruction you prepare
A man for Boogie Street.
O Crown of Light, O Darkened One...
So come, my friends, be not afraid.
We are so lightly here.
It is in love that we are made;
In love we disappear.
Though all the maps of blood and flesh
Are posted on the door,
There's no one who has told us yet
What Boogie Street is for.
O Crown of Light, O Darkened One...
A sip of wine, a cigarette,
And then it's time to go...
