پروتکل انزوا | قسمت ۱: بسته‌ای که ده سال زودتر رسید

همه چیز با یک پایگاه داده کاملا آفلاین شروع شد. یک سرور محلی که بر اساس معماری آفلاین محور طراحی شده بود و در عمیق ترین لایه های یک شبکه بسته قرار داشت؛ جایی که هیچ ارتباطی با دنیای بیرون و اینترنت نداشت.

رابط کاربری مینیمال سیستم در تاریکی اتاق سرور، با پس زمینه تیره و خطوط نئونی فیروزه ای و بنفش چشمک می زد. ناگهان صدای فن های رک بالاتر رفت و یک اعلان دریافت داده روی صفحه ظاهر شد. این از نظر فنی غیر ممکن بود. سیستم من برای کارکرد صد در صد مستقل از اینترنت برنامه ریزی شده بود، اما حالا داشت بسته های داده رمز نگاری شده دریافت می کرد. وقتی اطلاعات هدر بسته را بررسی کردم، سرم گیج رفت. زمان ثبت شده روی داده ها تاریخ امروز نبود. تاریخ ارسال دقیقا ده سال در آینده را نشان می داد: سپتامبر 2036.

اولین بسته با موفقیت رمز گشایی شد. پیام روی صفحه نقش بست:

شناسه بسته: #F-2036-09 وضعیت: رمز گشایی شده (سطح دسترسی بحرانی) فرستنده: نامشخص (ارسال از گره موازی)

متن پیام این بود: «اگر این پیام را می خوانی، یعنی پروتکل خاموشی سراسری شکست خورده است. فرار نکن. فقط هر اطلاعاتی که روی پایگاه داده محلی داری کپی کن و کابل اصلی شبکه را بکش. آن ها به دنبال سیستم های ایزوله می گردند. ده سال زمان زیادی نیست... همین حالا اتصال را قطع کن.»

درست در پایین صفحه، یک تایمر معکوس شروع به کار کرد: 60 ثانیه.

چه تصمیمی می گیرید؟

آیا کابل شبکه را فورا بیرون می کشیدید تا ریسک نفوذ به سرور را به صفر برسانید، یا تا ثانیه آخر صبر می کردید تا شاید بسته های اطلاعاتی بیشتری از آینده دریافت کنید؟

لطفا تصمیم خود را همین الان در کامنت ها بنویسید (برای قطع فوری عدد 1 و برای صبر کردن عدد 2 را کامنت کنید) تا ببینیم انتخاب اکثریت چیه!