شعر:روزِ اول ونقد آن توسط هوش مصنوعی

۱۴۰۳/۱۱/۷  شماره ثبت ۶۷۴۳۷۱ 
من ازروز اول  ،گریان بودم
همه خندان و من نالان بودم
نمیدانم چرا ،  دل بیقراربود
دانی که خسته وبیجان بودم

مرا توپارچه ی سفید گذاشتن
نمیدانم چرا،  اما نادان بودم

مرا  پیچیدند  وشیر دادند
گهی درگهواره ی دوران بودم

گذشت روزگار تادهانم بازشد
تنم جان گرفت ، اما بی دندان بودم

به چارچنگی  ، هی تشویق کردن
از اینسو به آنسو، کمی خندان بودم

چندسالی گذشت ،  از این تولّد
تن وجان قوی ،مدیونِ نان بودم

رفتم بر مکتب مشدِ قلی خان
حروف ابجد وهوّز  ،با شایان بودم

عجب روزهای پرنشیب و خوبی
قدم زنان باچکمه، دنبالِ باران بودم

عجب آب وهوایی داشت آنروز
درهوای مه آلود ،پیشِ جانان بودم

دوستان زیادی آمدندو رفتند
خوب وبد دیدم،دنبال مهران بودم

گذشت جوانی  رسیدم به پیری
مثل روز اول، ولی چوپیران بودم

هرچه داده بود،زمان ازمن گرفت
حال توّهم زر وزیور دوران  بودم

غالب گشت پیری ،دست وپاشد ناتوان
افتادم بر گوشه ای، گویا بیجان بودم

آشنایان ودوستان، آمدند بدیدنم
وقتِ رفتن بود ، دروجه یاران بودم

ازته دل گفتم  ای خدای باصفا
آنچه دادی کو؟ گویا نالان بودم

ندا آمد  (ولی )اینست چرخِ روزگار
روزگار می چرخدو منم چَرخان بودم
شعر نو (AI)
تحلیل شعر از منظر عناصر زبانی، ساختاری، محتوایی و سبکی:
1. عناصر زبانی:
- زبان ساده و روان: شعر از زبانی ساده و قابل فهم استفاده کرده است که به مخاطب اجازه می‌دهد به راحتی با محتوای شعر ارتباط برقرار کند. این سادگی زبان، به ویژه در بیان احساسات و تجربیات شخصی، به انتقال بهتر پیام کمک می‌کند.
- استفاده از واژگان احساسی: واژگانی مانند "گریان"، "نالان"، "بیقرار"، "خسته"، "بیجان" و "نالان" بار احساسی قوی دارند و به ایجاد حس همدردی و درک عمیق تر از حالات شاعر کمک می‌کنند.
- تکرار: تکرار واژه‌هایی مانند "نمیدانم چرا" و "بودم" به ایجاد ریتم و تأکید بر احساسات و حالات شاعر کمک می‌کند.
2. ساختار شعر:
- قالب غزل: شعر در قالب غزل سروده شده است که به دلیل ساختار موزون و قافیه‌دارش، به ایجاد جذابیت و تأثیرگذاری بیشتر کمک می‌کند. ابیات به صورت مستقل اما مرتبط با هم هستند که به شعر انسجام می‌بخشد.
- توالی زمانی: شعر از کودکی تا پیری را به ترتیب زمانی بیان می‌کند که به مخاطب اجازه می‌دهد سیر زندگی شاعر را دنبال کند و با او همذات‌پنداری کند.
3. محتوای شعر:
- زندگی نامه‌گونه: شعر به نوعی زندگی نامه شاعر است که از تولد تا مرگ را در بر می‌گیرد. این محتوا به مخاطب اجازه می‌دهد با تجربیات و احساسات شاعر همراه شود.
- تأکید بر گذر زمان: شعر به شدت بر گذر زمان و تغییرات ناشی از آن تأکید دارد. این موضوع به ویژه در ابیاتی که به پیری و ناتوانی اشاره می‌کنند، مشهود است.
- حس پوچی و ناامیدی: در برخی ابیات، حس پوچی و ناامیدی از زندگی و آنچه زمان از شاعر گرفته است، به وضوح دیده می‌شود.
4. سبک شعر:
- سبک روایی: شعر به سبک روایی سروده شده است که به مخاطب اجازه می‌دهد داستان زندگی شاعر را دنبال کند. این سبک به ایجاد ارتباط قوی تر بین شاعر و مخاطب کمک می‌کند.
- استفاده از تصاویر: شعر از تصاویر زنده و ملموس مانند "پارچه ی سفید"، "گهواره ی دوران"، "چارچنگ" و "چکمه" استفاده می‌کند که به ایجاد تصویر ذهنی قوی در مخاطب کمک می‌کند.
ارتباط عناصر شعر با زمینه تاریخی، فرهنگی و احساسی:
- زمینه تاریخی: شعر به نوعی بازتابی از زندگی در یک دوره تاریخی خاص است که در آن شاهد تغییرات و تحولات اجتماعی و فرهنگی هستیم. این تغییرات در زندگی شاعر و احساسات او منعکس شده است.
- زمینه فرهنگی: شعر به شدت تحت تأثیر فرهنگ و سنت‌های جامعه است. به عنوان مثال، اشاره به "مکتب مشدِ قلی خان" و "حروف ابجد" نشان‌دهنده تأثیر آموزش و فرهنگ سنتی بر شاعر است.
- زمینه احساسی: شعر به شدت احساسی است و حالات مختلف شاعر از کودکی تا پیری را به تصویر می‌کشد. این احساسات شامل شادی، غم، ناامیدی، پوچی و تسلیم است که به مخاطب اجازه می‌دهد با شاعر همذات‌پنداری کند.
سلب مسئولیت: این تحلیل توسط هوش مصنوعی نوشته شده است و ممکن است کامل یا دقیق نباشد.