آتری‌سا

خواندن ۱ دقیقه·۴ ساعت پیش

سهره

از کیستیِ صاحبِ ایده اطلاعی ندارم. ولی نوشته‌ی حدیثه‌ی عزیز ترغیبم کرد. :)

احتمالاً موقت.

دلبری‌های این شهر؛

زمانی که زنده بود.

انگار که تا بی‌نهایت ادامه داشت.

واژه ندارم در وصف صائب.

از لسان‌الغیب نوشته بود؛ یا ربّ از ابر هدایت برسان بارانی٫ پیش‌تر زان که چو گردی ز میان برخیزم. روحت شاد بزرگ‌مرد.

تا چشم کار می‌کرد انسانی نبود؛ جز منِ خیسِ مجنون.

بهار بود و بهشت.

گفتم شما بروید. من پیاده می‌آیم. پیاده و تنها.

با جنابِ پدر، سر به بیابان گذاشته، پوست مار پیدا کرده و وی پرت شده در خاطرات مارگیری‌اش. :)

ترم چهار، واحدِ ادیان داشتیم و کلیسا بودیم.

با یک دختر ارمنیِ شیفته‌ی علی(ع) آشنا شدم.

عمارت هنرمند بود و کلاسِ حافظ ♡⁩.

خانه‌ی خورشید.

خانه‌ی بهشتیان.

در جوار آرامگاهِ میرفندرسکی و پیرترین درختِ این آبادی.

بی‌بی مریم. :)

...

معماری مسجد جامع عباسی. :)

سلیقه‌ی آقای صحت.

یکی از کوچه پس کوچه‌ها.

:)

قشنگی‌جات؛

در مسیر، خبر آمد که شکست خورده‌ام. رو کردم به گنبدش گفتم امامِ ۸‌ ـُم به حق ۵ تن... .

چطور فراموشش کنم؟ :))))

یکی از مظلوم‌ترین شاعرانِ این خطه‌ای، حکیم ابوالقاسم. :)

منِ مبهوت.

واژه ندارم.

نه بابا، من بغض نکردم. :)

عالی شد. دارم می‌بارم، ناجی تبارم.

پیوست🎼؛ صنما. :)

راستی عیدتان مبارک. :)

خاطرهیادداشتعکس

آتری‌سا

منّت‌ خدای را - دبیر ادبیات

این انتشارات موقتیه برای زمانی که کامنت ویرگول بستس چون فعلا در پست های داخل انتشارات میشه کامنت گذاشت

شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید