معتقد بود که فقط افرادی که حمایت دارند دستاوردهایی دارند و با این منطق نه اعتباری برای تلاش و پشتکار قائل بود، نه دنبال فرصتها میرفت، و نه هیچ مهارتی آموزش دیده بود، نزدیک به ۵۰ سال از زندگی اش گذشته بود و هیچ کاری در زندگی انجام نداده بود ...
تعداد زیادی از چنین افرادی دور و بر ما هستند، کسانی که منتظرند تا کار بیاید دنبالشان، منتظرند تا بابایشان برایشان ماشین و خانه بخرد، و اگر این بابا عمرش را به من و شما داده باشد در افراد دیگر جامعه، مثلا در فامیل، دوستان و همکاران دنبال آن بابا میگردند، با این توهم که اینان مدیران خاصی هستند که دهن آسمان باز شده و به زمین افتاده اند و رسالتشان در زندگی این است که توسط یک اسپانسر مایه دار کشف شوند و پروژه های تپل و خاص داشته باشند و بعبارتی در زندگی نه دنبال کار، نه دنبال پروژه و نه حتی دنبال پول هستند، اینان همیشه دنبال افراد حمایتگری هستند که پول روی سر و صورتشان بریزند و همینجور الکی تمجیدشان کنند، در رویاهایشان سلبریتی های بسیار کار درست کشف نشده ای هستند که قرار است مثل هنرمندان بزرگ تاریخ پس از مرگ معروف شوند، مگر اینکه بموقع توسط جامعه کشف شوند. آنها خود را تافته جدا بافته و فرزند خلف مادرانی میدانند که پسران خود را شاه و دختران خود را ملکه صدا میزدند، و با این توهم فرزندان خود را به دل جامعه قدر نشناسی فرستادند که فرق آنها را با دیگر افراد نادان دم دستی نمیدانند، آن بدبختهای گدا گشنه ای که فقط کار کردن مثل مورچه کارگر را بلدند، البته از نظر ایشان، چون در آرائ این افراد هر گونه تلاش و پشتکار، مهارت آموزی و پیگیری عین خنگی است، و آدم باید یجا بنشیند تا کار در خور شانش او را بیابد. در آرائ ایشان کسانی که بلد نیستند از دیگران استفاده کنند و مثل ایشان چون زالو خون دیگران را بمکند خنگند، در آرائ ایشان باید بلد باشی با حداقل زحمت بیشتر ثروت را جذب کنی. آری این است داستان بیشتر افراد نسل من که هم خود را به قهقرا میبرند و هم هر کسی که با آنها مدتی در مسیر زندگیشان همراه شود. اینها حتی اگر کارد به استخوانشان برسد و برای نان شب مجبور شوند در تاکسی اینترنتی کار کنند میگویند این شغل اصلی من نیست، فقط در مسیر رفت و آمدم چار تا مسافر سوار میکنم. خودمان را گول نزنیم، در نسل ما بعضی ها با توهم زیادی باد شده اند، یک سوزن ریز بیست تومنی میخواهد تا منفجر شوند و عقده های درونی ناشی از تمجیدات بی دلیل والدینشان در کودکی، حالا در دهه چهل و پنجاه زندگیشان بریزد بیرون. براستی آدمها را در دهه ۴ و ۵ زندگیشان میتوان شناخت، وقتی بحران میانسالی تمام کاشته های ذهنی قبل از آن دوران را به چالش میکشد.
