آوای باد و باران و برف در ایرانزمین
*******
آب مایه ی حیات است و نبود آب ، تنش های بسیار غم انگیز دارد.
بدلیل کمبود بارندگی و عدم توازن در میزان آب و کمبود آب ، خشکسالی خوفناک بوجود میآید.
خشکسالی ، اثرات فجایع آمیز مستقیم و غیرمستقیم بسیار دارد.
آبانماهِ ۱۴۰۴ است.
خشکسالی در ایرانزمین بیداد میکند.
دیرگاهی است که از ابر و باران و برف، در اقصینقاط این سرزمین، خیری به گوش نمیرسد.
دیرگاهی است که شبنم، بوسهای بر گل و سبزه نمیزند.
دیرگاهی است که ابرها نمیگریند و اقصی نقاط ایرانزمین، لبتشنه و عطشناک است.
دیرگاهی است که رعد نمیغرد و برقی از آسمان نمیجهد؛ و از وزش بادِ بارانآور و باران و برف شادیبخش، خبری نیست.
دیرگاهی است که تماشای رگبارهای باران و برف، و دیدن دشتهای سبز، از یادها رفته و تنها خاطراتی مبهم از آنها بر جای مانده.
پرندگان، دیگر پس از باران و برف در آسمان پر نمیزنند و نغمهی جیکجیک گنجشکان خاموش گشته است...
دیرگاهی است که شادی و نشاط، شادمانی و صفا و صمیمیت ، ذوق و شوق، دوستی و محبت، در خانهها و خانوادهها و جامعه رخت بربسته؛ همهی این نعمتها با مردم ایرانزمین وداع گفته است.
مردم بیدفاع، آثار این خشکسالی بزرگ را با تمام وجود حس میکنند و بهاری وجود ندارد که مردم سر مست هوای بهاری باشند و لذا ، در نهایت ناتوانی، با خشکسالی خوفناک می سازند و میسوزند و ...
یاحق و بدرود
♥️🧿✌️🌹🏇🏿🐎🏇🏿🌹✌️🧿♥️
