مرگ هم خسته است | غزلی از حسین آدینه برندق

خسته‌ام آن‌قدر، عطار از گلابش خسته است | پشتِ در، قفل از سکوتِ بی‌جوابش خسته است

باغ از این پاییزهای پشت‌سرهم زرد شد | شاخه می‌داند تبر از پیچ‌وتابش خسته است

رود وقتی می‌رسد با خشم تا آغوش سنگ | موج می‌داند که آب از اضطرابش خسته است

ابر می‌بارد ولی چیزی عوض در خاک نیست | آسمان از وعده‌های بی‌حسابش خسته است

شمع می‌سوزد تمام شب برای روشنی | شعله می‌داند که موم از التهابش خسته است

بس که دل تا مرز مردن رفته و برگشته باز | مرگ هم از قبض و بسط و از عذابش خسته است

بس که هر شب نام تو افتاده روی کاغذم | جوهر از تکرار تلخ انتخابش خسته است

آن‌قَدَر «آدینه» از این واژه‌ها شعر آفرید | شعر هم از دفتر و خط و کتابش خسته است