نیوجرسی به کارگردانی سعید دشتی با نمایشنامهای از صالح علویزاده، یک مفهومِ کُهنه بر ساختارِ نیچهایِ روانِ انسان است که اغلب به تضادهایی در روابط منجر خواهد شد. در این استنباط، گفتهی: آنچه تو را نکشد، قویترت خواهد کرد از نیچه را با تفسیرِ غلط اینگونه تعبییر کرده که: آنچه تو را نکشد، عوضت میکند. این تئاتر در سال 1403 ساخته شده و البته که قدرتِ دیالوگگوییِ ثروتی، فتحی و مسعودیفر قابل ستایش است امّا باید اعتراف کرد که همچنان امیرحسین یک اصلانِ بد یا بهتر بگویم یک بدمنِ خُنثی است و نمیتوان روی هیکلِ بازیِ او حساب کرد. پُرسش اینجا است که چرا حالا که بازیگرانِ اصلیِ این نمایش اسم و رسمی پیدا کردند یا بهتر بگویم یک نیمچه سلبریتیای برای خود شدهاند، فیلمش را منتشر میکنید؟ فَکتِ اصلی چُنین است که تئاتر هرگز برای دوربین ساخته نمیشود و دوربین نیز نمیتواند با شکارِ لحظاتی از آن یک اثرِ صحنهای را به محصولی برای پرده تبدیل کند. البته من بعد از مدتها با دیدنِ این فیلمِ تئاتر دلم میخواست برای هنرمندانِ روی صحنه در آخر بایستم و دستبزنم چرا که دو یا سه ماهی میشود از تماشای این هنر بر صحنه محروم ماندهام. اولین نگاهِ مُنتقدانهی من بر این اثر هیچ ربطی به شکلِ عَرضهی آن ندارد بلکه این سؤالِ همیشگی را در ذهنِ خود دنبال میکنم که چرا وقتی توانِ خندهگرفتنِ، هرچند یک خندهی سیاه باشد، سالم را از مخاطب را نداریم با اشاراتِ اروتیک، آن هم با انگشت، آن را لوث میکنیم؟.
متن کامل را در مجله سینمایی برداشت بلند بخوانید.
ویدئوی مرتبط را در کانال آپارات من ببینید.
