ویرگول
ورودثبت نام
علی رفیعی وردنجانی
علی رفیعی وردنجانینویسنده کتاب های: وقتی اوفیلیا می گرید، در جست و جوی سینما(مجموعه مقالات سینمایی)، احتکار احساسات، جغله و حسن یوسف
علی رفیعی وردنجانی
علی رفیعی وردنجانی
خواندن ۲ دقیقه·۸ روز پیش

نقدی بر فیلم «مرجان»

مرجان به کارگردانی سید میلاد بنی طباء فیلمِ بسیار بد و خطرناکی است. سینمایی که سنت را به مذهب و واپس‌گراییِ فرهنگی گره بزند، از جامعه‌ای نشأت گرفته که نه مذهب را درست شناخته و نه سنت را. فرید سجادی حسینی چهره‌ای پوکرفیس و فیک به خود گرفته که حتّی سیگار کشیدن‌اش هم مسخره است و کاه دود می‌کند. او که در رقابتِ شدید با محمود عزیزی در قامتِ یک پدرِ درونگرای نگران قرار دارد، به عنوان یک بازیگر در این فیلم به غیر از سیلی زدن به دیگر کاراکترها حرفی برای گُفتن ندارد. هامون سیدی دقیقاً های‌کُپی نوید محمدزاده در «ابد و یک روز» روستایی است این بازیگر هیچ‌چیزی به عنوانِ یک چِت مُخِ مصرف کننده‌ی مواد به چُنین کاراکترهایی اضافه نکرده و بجای ایجادِ مِتُدِ جدیدی از چُنین الگوریتم‌هایی در بازیگری صرفاً تقلید کرده. مرتضی امینی‌تبار بهترین بازیگرِ این فیلم و علیرضا جلالی‌تبار مانکنی برای پُشتِ ویترینِ دکّان است. نسیمِ ادبی هم دستِ کمی از پریناز ایزدیار «ابد و یک روز» ندارد. بطور کلّی فیلم از روی دستِ روستایی ساخته شده با این تفاوت که در فیلمِ سعید موادِّ مُخدّر عامل فروپاشی خانواده‌ بود و در «مرجان» غیرتِ جاهلانه‌ای که از روی حماقت به آبرو متصّل می‌شود این پدیده را بوجود آورده. این واقعاً سوراخِ فیلمنامه است که در اُپِنینگ نمایش دهیم دختر و پسری حلقه خریداری می‌کنند، در حالی که پسر هنوز به خواستگاریِ دختر نرفته.

واپس‌گراییِ فرهنگی

«مرجان» انگیزه‌ی سینمایی ندارد بلکه می‌تواند به عنوانِ ستون در صفحه‌ی حوادثِ روزنامه‌ای مسئله‌اش را مطرح کند. صحرا اسداللهی در این فیلم اصلاً انتخابِ خوبی نبود چرا که ما از یک بازیگر دو فکتِ مهم را طلب می‌کنیم. اول از او می‌خواهیم آنچه را که متن در مدیومِ شخصیت‌پردازی ارائه کرده به دُرُستی ایفا کند و دوم باید ارتباطِ بصری‌اش با دوربین را بسنجیم. مسئله‌ی دوم به باور من در این فکت خلاصه می‌گردد که بازیگر به عنوانِ یک مقلدِ دیگری جلوی دوربین این‌گونه است یا اگر دوربین هم نباشد چُنین عمل می‌کند؟ بنظرِ من بازیگری اسداللهی در نمایشِ دیگری بودن خُلاصه گردیده و اصلاً خودِ دیگری نیست. بازیگر نباید فقط بخوبی ادای دیگری را در آورد باید نمونه‌ای از خودِ دیگری باشد. با این فَرمان بسیاری از بازی‌های سینمای ایران زیرِ سؤال خواهد رفت. این سناریوی آشفته تا حدّی بهم ریخته است که معلوم نمی‌شود پسری که «مرجان» دوست دارد ارتباط‌اش با افرادِ خانه‌ای که در آن زندگی می‌کند چیست؟ و...

متن کامل را در مجله‌ی سینمایی برداشت بلند بخوانید.

ویدئوی مرتبط را در کانال آپارات من ببینید.

سینمای ایراننقد فیلمهنرفرهنگغیرت
۰
۰
علی رفیعی وردنجانی
علی رفیعی وردنجانی
نویسنده کتاب های: وقتی اوفیلیا می گرید، در جست و جوی سینما(مجموعه مقالات سینمایی)، احتکار احساسات، جغله و حسن یوسف
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید