
آدمـــــــــها مــي آيـــنــد
گــــاهي در زنـــدگــي ات مــي مـــانــنـد
گــــاهي در خــاطــــره ات
آنهـــا كـــه در زنــدگــي ات مــي مـــانــنـد
همـــــسفر مـــي شـونــــــد
آنهـــا كــه در خاطـــرت مــي مـــانــنـد
كــــولــه پـشــتــيِ تـمـــامِ تـجــــربيــــآتــت بــــراي سفــــر
گـــــاهي تـــــلـــــخ
گـــــاهي شـيــريــــن
گـــــاهي بـا يـــادشــــان لــــبــخــنــدمــي زنــــي
گـــــاهي يــــادشـــــــان لــــبــخــنــد از صورتــت بــرمــي دارد
امــا تـــــــو لــــبــخــنــد بــــــزن
حـــــتـی بــه تـــلــــخ تــريـــن خــاطـره هـايـــت
هــــرچــه بــــود؛ هـــــرچــه گــذشـــت
تــــو را محكـم تــر از هميـشه و هر روز ســـاخته است
آدمـــــــها مــــــــــي آيـــنــــد و ايــــــــن آمـــــــدن
بــــايــــــد رخ بــــــدهـد تــا تــــــــــــو بـــــــدانـــي
آمــدن را هـــمــــه بــــلـــدنــــد
ايــن مـــاندن است كه هـــنــــر مــي خــواهــد
عليرضـــا اكـبــري