مرغ سرگشته ی بامم سنگم زده اند
تا به خاکم نشاندن رنگم زده اند
من که خود روی سفید بودم و خوش دل عجبا
این جماعت به نقش خویش رنگم زده اند
هرکسی را رنگ باشد به درون دل خویش
کار با فعل ندارند بس سنگم زده اند
در میان این همه جاهل که چون علامه اند
سنگ مفت بوده و آنها سنگم زده اند
این غزل را بنوشتم بدانند مردم
مرغ سرگشته بامم سنگم زده اند
مجنون تبریزی
