آیا زندگی امروزه ما شبیه سیزیف نیست؟
هر روز صبح از خواب بیدار میشویم، صبحانه میخوریم و با عجله راهی محل کار میشویم تا عصر.
عصر هم خسته و بیرمق برمیگردیم خانه، شام میخوریم، میخوابیم و فردا دوباره همین چرخه تکرار میشود. انگار نه برای خودمان، نه برای رؤیاها و علاقههایمان زندگی میکنیم، بلکه فقط برای برآورده کردن توقعات دیگران و رفاه و راحتی آنها تلاش میکنیم. و تلختر اینکه بعد از مرگمان هم جهان بدون لحظهای مکث، بدون نام و یاد ما، به مسیر خودش ادامه میدهد؛ گویی تمام این بالا بردن سنگ، مثل سیزیف، فقط تکراری بیپایان بوده است.
