آیا یادتان هست که نفر اول برنده مدال طلای مسابقه دو ماراتن المپیک مکزیک در سال 1968 چه کسی بود؟
اما داستان جان استفن آکواری تانزانیایی که در آن مسابقه نفر آخر شد الهامبخش است برای همه کسانی که ماجرا را دیدند و روایت را شنیدند اصالت تصمیم او و استقامتش بعد از سالها همچنان تحسین برانگیز است.
در سال 1968 مسابقات المپیک در شهر مکزیکوسیتی برگزار شد. در آن سال مسابقه دوی ماراتن یکی از شگفت انگیز ترین مسابقات دو در جهان بود. مسابقه دوی ماراتن در تمام المپیک ها بعنوان آخرین رقابت مورد توجه همگان و مدال طلایش گل سرسبد مدال های المپیک است و از سالهای دور این مسابقه به طور مستقیم در هر 5 قاره جهان پخش می شود. در سال 1968 مسابقات المپیک در شهر مکزیکوسیتی برگزار شد و مسابقه دوی ماراتن آن یکی از شگفت انگیز ترین و به یاد ماندنی ترین مسابقات دو در جهان بود.
مامو ولده با پیمودن 42 کیلومترو 195 متر و کسب رکود 2 ساعت 20 دقیقه و 26 ثانیه نفر اول شد و دونده های بعدی یکی یکی از خط پایان گذشتند و بعضی هاشان بلافاصله بعد از عبور از خط پایان چند قدم جلوتر از شدت خستگی روی زمین افتادند و در طول مسابقه 18 نفر از 75 نفر هم از ادامه منصرف شدند و از مسیر مسابقه بیرون آمدند. به نظر می رسید که آخرین نفر هم از خط پایان رد شده است. داوران و مسوولین برگزاری در حال جمع آوری علائم و خط پایان بودند و جمعیت هم آرام آرام استادیوم را ترک می کردند. اما بلند گوی استادیوم به داوران اعلام میکند که هنوز یک دونده دیگر باقی مانده. همه سر جای خود برمی گردند و انتظار رسیدن نفر آخر را می کشند. دوربین های مستقر در طول جاده تصویر او را به استادیوم مخابره میکنند. جان استفن آکواری دونده سیاه پوست اهل تانزانیا، که ظاهرا برایش مشکلی پیش آمده، پایش بانداژ شده بود و احساس درد در چهره اش نمایان بود لنگ لنگان و آرام می آمد ولی دست بردار نبود. چند لحظه مکث کرد و دوباره راه افتاد. چند نفر دور او را می گیرند تا از ادامه مسابقه منصرفش کنند ولی او با دست آنها را کنار می زند و به راه خود ادامه می دهد. داوران طبق مقررات حق ندارند قبل از عبور نفر آخر از خط پایان محل مسابقه را ترک کنند. جمعیت هم همان طور منتظر است و محل مسابقه را با وجود اعلام نتایج ترک نمی کند. او با دست های گره کرده و دندان های به هم فشرده و لنگ لنگان، اما استوار نزدیک و نزدیکتر می شود و از خط پایان می گذرد. خبرنگاران، به سوی او هجوم می برند نور پی در پی فلاش ها استادیوم را روشن کرده است شدت کف زدن جمعیت لحظه به لحظه بیشتر می شود خبرنگاران در خط پایان تجمع کرده اند وقتی نفرات اول از خط پایان گذشتند استادیوم اینقدر شور و هیجان نداشت. آن شب مکزیکوسیتی و شاید تمام جهان از شوق حماسه جان، تا صبح نخوابید. جهانیان از او درس بزرگی آموختند و آن اصالت حرکت، مستقل از نتیجه بود. او یک لحظه به این فکر نکرد که نفر آخر است. به این فکر نکرد که برای پیشگیری از تحمل نگاه تحقیرآمیز دیگران به خاطر آخر بودن میدان را خالی کند. او تصمیم گرفته بود که این مسیر را طی کند، اصالت تصمیم او و استقامتش باعث شد تا جهانیان به ارزش جدیدی توجه کنند که احترامی تحسین برانگیز به دنبال داشت.
او در پاسخ به سوال خبرنگاری که پرسیده بود، چرا با آن وضع و در حالی که نفر آخر بودید از ادامه مسابقه منصرف نشدید؟ ابتدا فقط گفت: برای شما قابل درک نیست! و بعد در برابر اصرار خبرنگار ادامه داد مردم کشورم مرا 5000 مایل تا مکزیکوسیتی نفرستاده اند که فقط مسابقه را شروع کنم، مرا فرستاده اند که آن را به پایان برسانم.
داستان جان استفن آکواری از آن پس در میان تمام ورزشکاران سینه به سینه نقل شد و تبلوری از این موضوع است که یک اراده قوی بر همه چیز حتی بر زمان و دشواری ها پیروز می شود.
