سلام عزیزای دل. هنوز زنده هستین دیگه به امید خدا؟ میدونم که همه چیز خیلی وحشتناک. من هنوز ویدیوهایی که از سردخونه ها یا حیاط بیمارستان بیرون اومده رو ندیدم. ولی با هرکی که دیده صحبت میکنم بعد از دیدن این ویدیوها به شدت به هم ریخته و به قول معروف قبله اش و گم کرده. هیچ کس باورش نمیشه. همه بی حس هستیم. حتی بی حسی هم باز یه حسی داره، ما الان اونم نداریم. در یک شرایط اصفناک که هیچ چیز مشخصی توی هیچ لحظه ای وجود نداره. اونقدر همه چیز به هم ریختست که هر عملی در هر شرایطی همزمان همونقدر که منطقی و لازم به نظر میاد همونقدر هم بی منطق و عبث بنظر میاد.
هرچقدر سعی میکنی با برنامه باشی و از روزهات به خوبی استفاده کنی بازم بعد از یکی دو روز میبینی که تا وقتی شرایط تغییر نکن همه این کارها چیزی بیشتر از سرگرم کردن خودت نیست.
ولی بازم ناامید نشین. خودتون و با چیزای خوب سرگرم کنین. نمیدونم چی ولی امیدتون و از دست ندین. ما باید فردا رو ببینیم و سرقبر بعضی ها برقصیم. خودتون رو برای روزهای خوب حاضر کنین. رویا پردازی کنین با خودتون. بت ها و افکار غلطی که طی این چهل و چند سال توی مغزمون کردن و پیدا کنین و بندازینشون بیرون. به این فکر کنین که چرا اینجوری شد و چیکار میشه کرد که دیگه در آینده ایجوری نشه!
همه چیز برمیگرده به خود ما و اینکه چقدر آگاهی نسبت به مسایل مختلفی که دور و برمون اتفاق میافته داریم. بهونه گرفتن و تکرار حرف های تکراری که مغزمون و باهاش پر کردن دیگه هیچ فایده ای نداره. دوران این حرف ها و طرز فکرها گذشته. نباید دیگه به روتین های قبلی برگشت. باید تغییر رو پذرفت و به این اندیشید که برای بهتر شدن شرایط از دست هرکدوممون چه کاری برمیاد. چون چه باورمون بشه چه نشه آینده این مملکت و سرزمین به من و شما بستگی داره. هرچقدر ما بیشتر خودمون و قدرتمون رو باور کنیم تغییر هم سریعتر جریان پیدا میکن.
ما شاید ژاپن نشیم ولی من بهتون قول میدم ایران میشیم.
امید رو از قلب هاتون دور نکنین.
همیشه دوست شما، عطا
