ترن هوایی زندگی 🎢

زندگی، نه آن‌قدر بی‌تفاوت است که در یک جمله خلاصه شود و نه آن‌قدر دور از دسترس که نشود فهمیدش؛ درست مثل ترن هواییِ باشکوهی است که ریل‌هایش تا بی‌نهایتِ افق کشیده شده. گاه چنان با شتاب به سوی اوج‌های بلند پرواز می‌کنیم که گویی آسمان در مشتِ ماست، و لحظه‌ای بعد، در چنان فرودی نرم و عمیق غرق می‌شویم که زمین، ما را به آغوش می‌کشد.

عده‌ای در میانه‌ی این تلاطم، چشم‌هایشان را از هراس می‌بندند و هیاهویِ باد را با فریادهایِ اضطراب می‌پوشانند؛ آن‌ها از ترسِ «سقوط»، لذتِ «پرواز» را فراموش می‌کنند. اما چه زیباست حالِ آنانی که در اوجِ تلاطم، چشم باز می‌گذارند، به افق خیره می‌شوند و با لبخندی که رنگِ آرامش دارد، زمزمه می‌کنند: «ببین چه شکوهی دارد این بازیِ رقص و فرود!»

همین تضادهاست که وقتی سرانجام، نفس‌زنان از این سفرِ سرگیجه‌آور پیاده می‌شویم، نگاهی به پشت سر می‌اندازیم و با قلبی که از تجربه لبریز است، می‌گوییم: «آخیش... گذشت؛ و چقدر این مسیر، ارزشِ دیدن داشت.»

زندگی، گاهی به شیرینیِ همان نان‌پنجره‌هایی است که عطرِ حضورِ مادر، خانه‌یِ دل را مست می‌کند؛ همان لحظه‌های نابی که طعمِ کودکی می‌دهند و قند در دلِ آدمی آب می‌کنند. اما گاهی هم طعمی شبیه به شکلاتِ تلخِ ۹۹ درصد دارد؛ سنگین و گس. اما حقیقت این است که حتی همین تلخی‌ها هم برایِ چشیدنِ دوباره‌یِ شیرینی، لازم‌اند. مگر نه اینکه پس از هر شبِ تاریک و تلخ، سپیده‌ای در راه است که طعمِ نور می‌دهد؟

اگر زندگی رنگین‌کمانی است که بر سقفِ آسمان دلمان نقش بسته، بدان که هیچ‌کدام از این رنگ‌ها اتفاقی نیستند. نه قرمزیِ عشق، نه زردیِ امید، و نه حتی خاکستریِ غم؛ همه دست در دست هم داده‌اند تا تو، انسانی کامل‌تر باشی. یادت باشد که رنگین‌کمان، همیشه پس از طوفان ظاهر می‌شود؛ پس اگر امروز ابری می‌بینی، بدان که قطره‌هایِ باران در حالِ شستنِ مسیر برایِ طلوعِ دوباره‌یِ رنگ‌ها هستند.

در نهایت، زندگی همین آمیختگیِ اضطراب و آرامش است؛ همین دست‌اندازهایی که باعث می‌شود حواسمان به زیباییِ جاده باشد. مهم نیست کجا ایستاده‌ای، در اوجِ قله یا در گودالِ پستی‌ها؛ مهم آن امیدی است که در رگ‌هایِ وجودت جاری است. بدان که هر فراز، پاداشِ صبرِ توست و هر فرود، فرصتی برایِ قوت گرفتن و جهیدن به سویِ اوجی تازه.

شاید همین ناهمواری‌هاست که زندگی را به یک داستانِ شنیدنی بدل می‌کند. داستانِ تو، داستانی است که هیچ‌کس جز خودت نمی‌تواند راوی‌اش باشد. پس به مسیرت ادامه بده؛ چرا که در انتهایِ تمامِ این فراز و نشیب‌ها، مقصدی نهفته است که در آن، خورشیدِ آرامش برایِ همیشه طلو

ع خواهد کرد.