🔹در کنگرۀ حافظ در سال1367، مقام معظم رهبری که آن موقع رئیسجمهور بودند، سخنرانی داشتند. ایشان در ضمن صحبتهایشان فرمودند: «حافظ در دورۀ امیر مبارزالدین زندگی میکرده و در دورۀ او، شیراز مرتباً در حال جنگ و کشتار بوده».
روز بعد که نوبت سخنرانی من شد، گفتم آقای رئیسجمهور دیروز اشاره کردند که «دورۀ امیر مبارزالدین از بدترین دورههای شیراز بوده و کُشت و کشتار و گرفتاری زیادی در آن زمان واقع شده». اما با این حال، وقتی آدم کتاب حافظ را نگاه میکند، تصور میکند که او در یک دورهای میزیسته که گل و بلبل بوده و او زیر سایۀ درخت بید این اشعار را سروده! یعنی در حقیقت، حافظ در وسط شرایط #جهنمی آن دوران، #بساط_بهشتی برای خودش پهن کرده است!
وقتی این مطلب را گفتم، یکی از گردانندگان جلسه، تحت تأثیر قرار گرفت و شروع کرد به کف زدن. بقیۀ جمع نیز کف زدند. من تصور کردم که سخنرانی طول کشیده؛ لذا صحبتم را تمام کردم. بعد این آقا در بیرون آمد پیش من و گفت: «من گناه کردم؛ اما تقصیر نداشتم! بیاختیار کف زدم و مردم هم به هوای دست من، کف زدند». اما به هر حال من دیگر صحبتم را تمام کرده بودم.
حاج علی بغدادی که خدمت امام زمان(ع) مشرف شده بود، میگوید: «در مسیر، همهاش درخت بود! گفتم اینجا کجاست؟ حضرت فرمودند: «اینها همراه موالیان ما هستند. هرجا بروند، اینها هم هستند». این بهشتی است که انسان همراه خودش دارد.
آیت الله حائری شیرازی
