شب مبهم

همانند غروب جمعه در سکوتم

جای مهتاب تاریکی به خانه ام می تابد

باد ندای بی تو بودن را میدهد

در این شب مبهم

من مانده ام و یک میز پر از خاطره

آن سوی میز جای خالی ات

این سوی میز من و یک فنجان قهوه که هر چه شکر میزنم شیرین نمیشود