چه‌قدر خوب بودیم ما

نشستم پای وبلاگ پیشینم و چند تا از پست‌های قدیمی حدود بیست سال پیش خودم رو خوندم. کارم درست بوده ها - بزنم به تخته! نوشته‌هایی پر از شور و انرژی جوانی با چاشنی طنز. انگار کسی دیگر نوشته بود مطالب وبلاگ رو. هر پستی که می‌خوندم، یاد حال و هوای اون دوران می‌افتادم. می‌خوندم و تلاش می‌کردم یاد بگیرم چه‌جوری شبیه این یارو بنویسم! خوندن وبلاگ بهم انگیزه داد برای دوباره نوشتن روزانه. درسته حالا دیگه به میانه‌ی راه زندگی رسیده‌ام؛ اما حتما یه چیزهایی هنوز تو خودم دارم دیگه!

خلاصه، بکشید کنار که اومدم!