انتشار «وَ نَکتُبُ ما قَدَّموا» سروده جدید دکتر حجت بقایی با مضمونی اجتماعی-عرفانی
ویرگول/خبرنگار 1401_ تازهترین سروده دکتر حجت بقایی «وَ نَکتُبُ ما قَدَّموا»
با مضمونی تأملبرانگیز و نگاهی تازه به مفاهیم «ثبت اعمال» و «قضاوت انسانی» منتشر شد. این شعر که در قالب غزلمثنویگونه و با زبانی استدلالی سروده شده است،
به چالشهای اخلاقی و اجتماعی انسان معاصر در مواجهه با مفهوم «داوری» میپردازد.
دکتر بقایی در این اثر، با الهام از آموزههای قرآنی و مفاهیمی نظیر «اُکتُبوا» (بنویسید) و «کُتِبَ» (نوشته شد)، جایگاه شاعر را از یک ناظرِ منفعل به یک «شاهدِ مسئول» ارتقا داده است.
این اثر که با استقبال مخاطبان در فضای ادبی روبهرو شده، روایتی است از آنچه نویسنده در میان هیاهوی زمانه دیده و سعی کرده است بدون قضاوتِ عجولانه، آن را به رشته تحریر درآورد.
به گزارش خبرنگار ادبی ما؛ شعر دکتر بقایی از منظر معناشناسی، رویکردی انتقادی به «قضاوتهای ظاهری» دارد.
شاعر با بهرهگیری از تمثیلِ «کاتب اعمال»، تلاش میکند مرز باریک میان «گناه» و «شرایط محیطی» را ترسیم کند. بیتهایی که به مقوله نان و نماز یا سکوت در برابر ظلم اشاره دارند، نشاندهنده پیوند میان فقرِ اقتصادی و فروپاشیِ اخلاقی یا ایمانی است که شاعر بهخوبی آن را درک کرده است.
حسنِ ختام شعر (دعا برای عدم احتساب زخم به عنوان جرم) اوج عاطفی اثر است که نگاهِ رحمانیِ شاعر را بر نگاهِ قضاییِ خشک غلبه میدهد.
شعر دکتر بقایی، از نظر وزنی یکدست و دارای ضربآهنگی آرام و متفکرانه است که با فضای محتوایی آن همخوانی دارد.
استفاده از واژگان قرآنی در کنار مفاهیم مدرن (مانند «عدد» و «جمع و کسر» در مورد کودک)، پارادوکسی جالب ایجاد کرده است.
اگرچه شاعر در میانه متن ادعا میکند که «نه قاضی است و نه حاکم»، اما در برخی ابیات، لحنِ متن به سمتِ نوعی «بیانیهنویسی اخلاقی» متمایل میشود.
با این حال، شاعر موفق شده است این بیانیه را در لفافهای از دغدغهمندی شخصی بپیچد که از شعارزدگیِ محض آن میکاهد.
به گزارش خبرنگار ما بر اساس نظر کارشناسان ادبی؛ این اثر، شعری است که بیش از آنکه بر «صورت» و آرایههای لفظی تکیه کند، بر «اندیشه» و «دردِ اجتماعی» تمرکز دارد.
دکتر بقایی در این سروده، صدای کسانی شده است که شرایط زمانه، راهی برای فریادشان باقی نگذاشته است.
منبع: خبرنگار مجله ادبی شعرنو _ سرویس فرهنگ توسعه
