از دل نوشتیم ، شاید بر دل نشیند

سلام و احترام خدمت همهٔ دوستان جدیدالورود دانشکده‌مان.

اولاً خداقوت می‌گویم بابت تمام زحماتی که تا الان کشیده‌اید و این مژده را به شما می‌دهم که قرار است باز هم همان‌قدر تلاش کنید.

شما پا به رشته‌ای گذاشته‌اید که سختی‌هایش، درس‌خواندن‌هایش و شب‌بیداری‌هایش بسیار است؛ اما لبخند رضایتتان هنگام درمان یک بیمار و گریهٔ زیبای یک نوزاد، پاداش تمام زحماتی است که خواهید کشید.

می‌خواهم بگویم: به خودتان افتخار کنید. افتخار کنید بابت مسیری که پیش گرفته‌اید و افتخار کنید بابت قدم‌های سنگین و محکمی که برداشته‌اید.

افتخار کنید، اما غرور نه؛ چرا که غرور، هرچند کم، آفت هنر است.

قدم‌هایتان را محکم‌تر بردارید. آمادهٔ تلاش‌های بیشتر باشید؛ تلاش برای نجات جان آدم‌ها، تلاش برای ساختن ایران عزیزمان.

قطعاً قرار است بارها شکست بخورید. قطعاً احتمال افتادن در برخی دروس برایتان وجود دارد. قطعاً در آیندهٔ شغلی‌تان، گهگاه پرکشیدن آدم‌ها را خواهید دید. اما چیزی که آدم‌ها را بزرگ می‌کند، قدم‌هایی است که پس از زمین‌خوردن برمی‌دارند.

کنار درس‌هایتان، خود را از لحاظ روحی بزرگ کنید. کتاب بخوانید و حواستان به قلبتان باشد. چرا که آدم‌ها هرچقدر علم داشته باشند، اما بینش نداشته باشند، هرگز بال پرواز نخواهند داشت. و دقیقاً تفاوت پزشک با طبیب همین است: یکی مرهم تن است و دیگری مرهم جان و تن.

القصه، مبارکت باد این تن‌پوش سفید.

از طرف یک ترم بالایی🌱

سیده معصومه سیدنژاد، ترم ۶ پزشکی

نشریه دانشجویی مسیر

|@masir_mazums|🌱

برای فرشته‌های روپوش‌سفید آینده.