به تو قول داده ام برایت چیزی بنویسم. چه بهتر که در باره خودت بنویسم.تو زن ایرانی.
تو زن هستی همچون دیگر زنان دنیا ظریف با دلی نرم و مهربان و زمینه ی وجودت حاصلخیز و رویشگاه عشق. همه زنان اراده پولادین دارند اما اراده زن ایرانی همچون جیوه است نرم اما زرنگ و تسخیرناپذیر ، صبور و مقاوم.
تو نیز مقاوم و صبوری. و خود می دانی که ناچاری صبور و مقاوم و محکم باشی.
زن ، محکوم به سوختن است.
اما زن ایرانی مختار است که چگونه بسوزد.زن ایرانی بر هیمه ی مرد سفر کرده خود نمی سوزد. بلکه با سوختن خود زندگی مرد زنده خود را می سازد.
تو نیز ساخته ای زندگی را دنیای دیگران را چون تو نیز انسانی.
نخستین روز آفرینش در گوش من و تو خواندند که جنس دوم هستیم.
آری جنس دوم. زیرا پیش از من و تو جنس دیگری را خلق کرده بودند. جنس اول.
در این دنیا همه حق های بشری را بطور یکسان میان زنان و مردان تقسیم کرده اند بجز یکی : در این دنیای مردانه حق پیش تر بودن را منحصرا به نام مرد سند زده اند . آخر او پیش از ما پای به دنیای خاکی نهاده است.
به تو اما بگویم مرد به رسم خدا منصف است. او زن را دوست دارد و همه حق ها را برایش به رسمیت می شناسد اما به نام مالکانه خود، حق دارد یک قدم، تنها یک قدم جلو تر از من و تو بایستد، گام بردارد، فریاد بزند، پیش تر پیشرفت کند، حرف و تفکر او مقدم باشد... او حق دارد زن را اداره کند و از این حق خود نمی گذرد.
از این روست که فرمان او بر حق است و زنان بیشتر فرمانبردار بوده اند.
زن ایرانی نیز همچون دیگر زنان دنیا به این فرمان،گردن نهاده است.
باشد هر چه پدران و همسران و پسران بخواهند.
من و تو قانون نا نوشته ای داریم: مردان را پیشتر به دنیای خاکی آورده اند .باشد.قبول.
اما قدم تند می کنیم تا به آنان برسیم. شانه به شانه هم پیش برویم.
فمینیست ها برای رسیدن به حقوق برابر با مردان می جنگند و فراموش می کنند که زن هستند.فکر مردانه در قالب زنانه خود می ریزند.از ریخت زنانه خود می افتند. این مجسمه های تحریف شده را هیچ کس حتی خود زنان دوست ندارند.
اما من و تو زن ایرانی با مردان خود نمی جنگیم.هرگز نجنگیده ایم.دوستشان داریم چون هشیاریم می دانیم آنان را برای ما و ما را برای آنان افریده اند .
ما هنرمندیم.قالب نمی ریزیم بلکه پیکر تراشیم.
هوش خود را چون موم پرورش داده و با آن بال پرواز ساخته ایم تا به گرد مردان رسیده ایم.
مرد ایرانی می اندیشد پیشتر از تو ایستاده. اما در عمل این تویی که جلوتر از او هستی جلوتر از او می دوی تا عاشقانه بار سنگین دنیا را بر دوش خود بگیری، رنج بکشی و مصیبت را تحمل کنی تا نپذیری که جنس دوم هستی.
تو نیمه ای از یک سیبی.سیبی که حوا چید و به آدم داد.
ولی نسل آدم به سیب خیانت کرد و گناهش را به گردن دختران حوا انداخت.دخترانی که می گویند حیله گر و سیاست بازند اما کمتر کسی گفته که دختران حوا بدین ناچارند زیرا عرصه زندگی را برایشان به میدان جنگ بدل کرده اند و زنان آرام آرام می جنگند.همیشه در ستیزند در ستیز با زندگی و گاه با عشق.آنها برای اثبات انسان بودن خود می جنگند و من می دانم که تو دختر حوا، زن شرقی، زن ایرانی چقدررررر مبارزه کرده ای تا بار را از دوش خود بر زمین نگذاری.
تو حتی گاه مرد خود را به دوش گرفته ای. تا حفظش کنی.
و همین است که امر را بر آنان مشتبه ساخته...
هرگز ندانستند که بال پروازشان از تو بود، تو زن ایرانی.
سوسن چراغچی
۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۶
