چند ساعت اینترنت.

امروز نزدیک به ۱ ساعت تونستم با اینترنت دسترسی کامل و بی‌محدودیت داشته باشم، با روشن کردن اینترنت ناگهان با حجم انبوهی از پیام و خبر و... مواجه شدم...

داخل شبکه‌های اجتماعی مختلف پیام‌های گوناگونی از دوستان بین‌المللی و ایرانی دریافت کردم، همگی نگران بودند و پیگیر، در این میان برخی افراد در قالب هشدار صحبت می‌کردند. حین خواندن پیغام‌هایشان نمی‌دونستم خوشحال باشم یا غمگین، خوشحال از اینکه حایز اهمیت بودم و غمگین از اینکه کشورم آسیب دیده بود، یک ساعت را صرف توضیح شرایط و احوال‌پرسی و شرح حال کردم و سپس مجدداً خاموشی...

فکر می‌کردم ما تنهاییم، اما در این یک ساعت پی بردم، نه تنها نیستیم حتی بدون اینکه من شرایط را به کسی اطلاع دهم، آنها جویای اوضاع بودند...

برخی از پیغام‌هارا که در ابتدا دریافت کردم، اینجا قرار دادم تا بعداً وقتی چشمم بر این پست افتاد یادم بیوفتد در کشوری چون ایران روزی حتی داشتن چند لحظه‌ای اینترنت حسرت شده بود..‌.

۱۴۰۴,۱۱,۷