«اگر زمان برگرده عقب، جور دیگهای تصمیم میگیرم.»
این بزرگترین دروغیه که ذهن بهمون میگه!
اگر زمان برگرده به همون لحظهی خاص - با همون شرایط، همون احساسات، همون دانستهها و با وجود همین ذهن نسبتا رامنشدنی - اصلا مگه میشه تصمیم دیگهای گرفت؟نه.
یه نهِ گنده.
اونجا هیچچیز تغییر نمیکنه و وقتی هیچچیز تغییر نکنه، در انتخاب هم تغییری ایجاد نمیشه.
به عقیدهی من، ما فقط داریم نقشمونو در یک سناریوی از پیش نوشتهشده بازی میکنیم؛ مثل وقتی که داری ویدئوگیم بازی میکنی.
اون جایی که میرسی به دو تا مسیر و باید یکی رو انتخاب کنی، همین که 'باید انتخاب کنی' بهت حس اختیار میده، اما هر مسیری که بری، هر دری که باز کنی، میبینی همهچیز از قبل طراحی شدهبود.
شاید اختیار انتخاب کردن داشتهباشیم،
اما همیشه در چارچوبی انتخاب میکنیم که از قبل شکل گرفته.
پس پشیمونی از تصمیماتی که گرفتی، حقیقت نداره!
پشیمونی فقط یک فکره که ذهن میسازه تا آدمو توی گذشته نگهداره.
و اگر اینو بفهمی،
قدرت رو از لشگر پشیمونیهات میگیری•
