دود و خون ، غم و اشک
او خنجری با میلیون ها تیغه تیز بود
که خود را فرو کرد در قلب میلیون ها انسان
خون چکید! شادی و لبخند گریخت!
وقتی داشتیم تحویلش میگرفتم چه کسی
گمان میکرد این چنین باشد!
او هدیه از از سمت اهریمن بود
جعبه اش خونین بود ، بوی تعفن میداد
صدای گلوله و موشک پخش میکرد
اما امان از این انسان های به ظاهر آگاه
امان از ما ، امان از انسان!
نقاب بی تفاوتی بر صورت زدیم و با رویی
گشاده تحویلش گرفتیم !
داد زدیم خجسته سال نو !
رخت بربستیم ، شکوفه زدیم ، رقصیدیم
شعر خواندیم ، «سال نو»
اما زهی خیال باطل
تحویل بگیرید سالی را که با شادی دورش
میچرخیدید
نفرت نفرت نفرت
بذر نفرت کاشت در بطن های نوزادان
بذر لاله کاشت در خیابان
بذر مرگ کاشت در خاک
"عبور نور از دور"
خورشيد مرده بود
برکت هم از زمین ها رفت
باران آمد ولی مژده خون و موشک میداد
تکرار احمقانه روز ها و ساعت ها
زمستانش آنقدر سرد و تار شد که از آسمان
برنج بارید !
تابستانش آنقدر سوزان شد که جوی عقل
خشکید !
ماه خونین از آغاز مژدهی سال خونین میداد
اما ما همگی در غفلت سپری میکردیم
چی کسی فکرش را میکرد آن زمان که
با خیالی آسوده و در خلسه ای آرام
روی پشت بام های ساختمان های طویل
به پشت خوابیده بودیم و ماه سرخ رنگ
را تماشا میکردیم روزی خواهد رسید
که همان ماه را خونین لمس کنیم
ماهی از جنس فصل و تاریخ
سال منفور
مانند گُلی بود که از لجنزار جهالت روییده بود
حال همگی عجولانه میخواهیم این سال را تحویل خالقش دهیم
امان از درد گریه های بی امان این سال
امان از درد خیابان های به خون آغشته
امان از درد رود رود های مادران سیاه پوش
امان از درد دختران و پسران خردسال مانده در زیر آوار
چه جنایت هایی رغم خورد به دست خودی و اجنبی
در این سال شوم
تا به ابد شاهدان این جنایات و درد ها در معرض خطر ۴۰۴ هستند
تا به ابد درد این سال میماند در سینه
می ماند روی آسفالت های خیابان
میماند در زمستان
می ماند در دیوار های مدرسه
میماند در ذهن آینده سازان مملکت !
لبخند !
شادی !
اگر خواستی سری به این وادی حیرت بزنی
صبر کن ، صبر
با سال جدید بیا
این بار حافظ بهار باش
حافظ بشر باش
نه حافظ عزای دل ما!
"ای سال بر نگردی بری دیگه برنگردی "
-دُرسا؛
۲۸ اسفند ۱۴۰۱
