گفتن اینترنت بینالملل وصل شده.
ولی اگه اسم این وصله، پس قطع چیه؟
اینترنتی که
باز میشه ولی لود نمیشه،
وصله ولی کار نمیکنه،
هست ولی نمیشه روش حساب کرد،
وصل نیست؛ مسخرهست.
بعضی سایتها باز میشن. بعضی وقتا حتی فکر میکنی «اوه، درست شد». بعد چی؟
GitHub نصفه لود میشه
VPN هر چند دقیقه میریزه
تماس کاری قطع میشه
Upload عملاً فلجه
سرویس خارجی Timeout میخوره
اینترنتی که نشه باهاش کار کرد، اینترنت نیست؛ اداست.
این وضعیت اتفاقی نیست. مشکل فنی هم نیست. این دقیقاً همون مدلیه که از قبل داشت شکل میگرفت:
«قطع نکن،
ولی کاری کن که نتونن استفاده کنن.»
نه اعتراض درستحسابی شکل بگیره، نه بشه کار جدی کرد.
اینترنتی که اعصابت رو خورد میکنه ولی کامل قطع نیست، بهترین نوع کنترله.
قبلاً DPI بیشتر برای بستن بود. الان برای خفهکردن تدریجیه.
سرعت مسیرهای خارجی رو میکشن پایین
ترافیک رمزنگاریشده رو خسته میکنن
VPN رو ناپایدار میکنن
کاری میکنن خودت بیخیال بشی
نه قطع کامل، نه آزادی. یه جایی وسط، دقیقاً جایی که بیشترین فرسایش رو داره.
واقعیت سادهست ولی دوست ندارن گفته بشه:
برای مردم عادی:
کند
ناپایدار
غیرقابل اتکا
برای یه عده خاص:
تقریباً نرمال
پایدار
بیدردسر
پس وقتی میگن «اینترنت وصل شده»، سؤال درست اینه:
برای کی؟
اگه اینترنتت فقط برای چرخیدن تو شبکههای اجتماعیه، شاید بشه تحملش کرد.
ولی اگه:
ریموت کار میکنی
با خارج پروژه داری
جلسه آنلاین داری
کد Push میکنی
به کلاد و سرور وصلی
این وضعیت یعنی:
عملاً بیکاری، بدون اینکه رسماً بگن بیکار شدی.
حذف از بازار جهانی، بیسروصدا، بدون اعلام رسمی.
اینجاش مهمه.
همین روزها سازمان ملل قطعنامه داده و صراحتاً گفته محدودکردن اینترنت در ایران نقض حقوق بشره و باید متوقف بشه.
یعنی حتی از نگاه بیرون هم این وضعیت اسمش «وصل شدن» نیست.
ولی اینجا چی میگن؟ میگن اینترنت وصله. دو روایت، یک واقعیت.
وقتی قطعه، میگن اختلاله.
وقتی اختلاله، میگن موقتیه.
وقتی طول میکشه، میگن وصله.
ولی کاربر نتیجه رو با زندگیش میسنجه، نه با بیانیه.
از این به بعد اینترنت ایران:
آزاد نیست
پایدار نیست
قابل اتکا نیست
ولی به اسم «وصل شدن» فروخته میشه.
این دروغ فقط درباره اینترنت نیست؛ درباره عادیسازی یک کنترل دائمیه.
این داستان ادامه داره.
فقط
هر بار
با وقاحت بیشتر.
